กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 298 เข้านครหลวง
ขึ้นสิบเจ็ดเดือนหนึ่ง ฟ้ายังไม่ทันสว่าง ลั่วเอินก็ตื่นขึ้น ไฟมอดไปแล้ว ในห้องหนาวเย็นราวกับห้องเก็บน้ำแข็ง ลมหายใจที่พ่นออกมาก่อตัวเป็นไอขาวก้อนหนึ่งอยู่ตรงหน้า หลิวซื่อยังคงกรนอยู่ เสี่ยวซุ่นขดตัวอยู่ข้าง ๆ เขา สองคนเบียดกันเป็นก้อนเดียว ราวกับหมีสองตัวที่จำศีล ไอรานั้นห่อตัวอยู่ในผ้าห่ม โผล่ออกมาเพียงครึ่งหัว ขนตานิ่งสนิท หลับสนิทดี
ลั่วเอินไม่ปลุกพวกเขา เขาเปิดประตูออกเบา ๆ