เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 299 ต้นไหวเก่าแก่
หลังจากเฒ่าฟางเดินจากไป ในห้องโถงก็เงียบสงบลง ลั่วเอินนั่งอยู่บนเก้าอี้ ในมือยังประคองถ้วยชาที่เย็นชืดสนิทถ้วยนั้น ไม่ได้ดื่ม และไม่ได้วางลง หลิวซื่อยืนอยู่ที่ประตู มองเข้าไปในลานเรือนแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “เรือนหลังนี้แต่ก่อนเป็นของท่านโจวแห่งกรมพิธีการ พอท่านโจวหนีไป เฒ่าฟางก็เก็บกวาดดูแล ถือว่ายังสะอาดสะอ้านดี”
ลั่วเอินส่งเสียงอืมเบา ๆ วางถ้วยลง ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปยังลานเรือน
กิ่งก้านของต้นไหวเก่าแก่โกร๋นเกลี้ยง ไหวเอนเบา ๆ อยู่ในสายลม ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดแผ่วเบาออกมาเป็นระลอก
ไอรายังคงนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ ห่อสัมภาระวางอยู่บนหัวเข่า สองแขนกอดไว้ไม่ยอมปล่อยมือ
เธอแหงนหน้ามองกิ่งไม้ เฝ้ามองจนเหม่อลอยไป
“ดูอะไรอยู่” ลั่วเอินเดินเข้าไป
“ดูต้นไม้” ไอราพูด “ที่ป้อมวินสตันไม่มีต้นไหวใหญ่ขนาดนี้”
ลั่วเอินก็แหงนหน้ามองแวบหนึ่งเช่นกัน