เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 256 การดิ้นรนครั้งสุดท้าย
เฟิ่งว่านซานร้อนรนแล้ว
เช้าวันที่สาม เขาไม่จัดขบวนสี่เหลี่ยม ไม่ส่งทหารช่าง ไม่เข็นเครื่องกระทุ้งเมือง เขาเกณฑ์คนทั้งหมดที่เหลือออกมา
ฝูงชนมืดฟ้ามัวดินหลั่งไหลออกมาจากหุบเขาแม่น้ำ แผ่เต็มลานโล่งทางใต้ทั้งหมด ทอดยาวไปจนถึงริมขอบระยะยิงธนู
ธวัชมีมากกว่าสองวันก่อน แต่ลั่วเอินลองนับจำนวนคนดู น้อยกว่าเมื่อวาน ทว่าน้อยลงไม่มากนัก
เฟิ่งว่านซานทุ่มเทคนที่พอจะสู้ไหวลงมาทั้งหมดแล้ว นี่คือการดิ้นรนครั้งสุดท้าย
เมิ่งหู่หมอบอยู่หลังช่องเชิงเทิน ฝ่ามือเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
เขาเคยอยู่ใต้บังคับบัญชาของเฟิ่งว่านซาน รู้ว่าคนผู้นี้ออกรบมาทั้งชีวิต ไม่เคยเทหมดหน้าตักเหมือนอย่างวันนี้มาก่อน
“เขาไม่มีทางถอยแล้ว” เมิ่งหู่พูด “เสบียงลำเลียงขาดสะบั้น ทางหนีทีไล่ไม่มั่นคง ไม่ตีป้อมวินสตันให้แตก ก็ต้องตายอยู่ที่นี่”
ลั่วเอินไม่ตอบคำ