เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 257 จัดการเก็บกวาด
การออกรบจบลงแล้ว แต่งานยังไม่จบ
วันที่สองฟ้ายังไม่ทันสว่าง ลั่วเอินก็ตื่นขึ้นมาแล้ว
หัวไหล่เจ็บปวดจนยกไม่ขึ้น บนแขนมีรอยฟกช้ำสีน้ำเงินเป็นแถบสีม่วงเป็นหย่อม เมื่อคืนอลิเซียช่วยนวดให้เขาอยู่นาน ยิ่งนวดยิ่งเจ็บ เขาได้แต่อดทนไว้ไม่ส่งเสียงร้องออกมา
พอเดินออกไปที่ลาน เสี่ยวโต้วจื่อก็เริ่มฝึกดาบอยู่ก่อนแล้ว ท่วงท่าช้ากว่าเมื่อก่อน ทว่ายังคงฝึกฝนต่อไป
ลั่วเอินยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้เข้าไปรบกวน ก่อนจะมุ่งหน้าไปทางใต้
ประตูเมืองแตกร้าว บานประตูถูกเครื่องกระทุ้งเมืองกระแทกจนเกิดรูโหว่ขนาดใหญ่ ขอบไม้ตรงปากแผลฉีกเป็นเสี้ยนสีขาวซีด แลดูคล้ายปากที่อ้ากว้าง
วงกบประตูบิดเบี้ยว รอยแยกบนกำแพงทอดยาวจากวงกบประตูไปจนถึงช่องเชิงเทิน จุดที่กว้างที่สุดสามารถยัดกำปั้นเข้าไปได้หนึ่งกำปั้น
ไรเนิร์ดนั่งยองอยู่หน้ารอยแยก ยื่นหัตถ์ไปแกะก้อนดินออกมาก้อนหนึ่ง บดขยี้ดูพลางเอ่ยขึ้น “ต้องกระทุ้งอัดใหม่ แค่อุดไว้อย่างเดียวไม่ได้”
“ต้องใช้เวลานานเท่าไหร่” ลั่วเอินนั่งยองลงข้างกัน ยามย่อตัวลงหัวเข่าก็ส่งเสียงดังกร๊อบ