กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 255 ช่องโหว่
ดวงอาทิตย์ของวันถัดไปขึ้นมา สาดแสงกระทบกำแพงเมือง สาดแสงลงบนรอยคราบเลือดแห้งกรังเหล่านั้น สาดแสงต้องใบหน้าอันอ่อนล้าเหล่านั้น ไกลออกไปกองกำลังของเฟิ่งว่านซานเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้จัดขบวนสี่เหลี่ยม และไม่ได้ส่งทหารช่างเข็นบันไดเมฆา ทว่ากลับเข็นสิ่งใหม่ชนิดหนึ่งออกมา...
เครื่องกระทุ้งเมืองหนึ่งคัน
ล้อไม้ ท่อนไม้หนา ด้านบนหุ้มแผ่นเหล็ก คนหลายสิบคนช่วยกันเข็น กลิ้งบดไปข้างหน้าส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด
หานหู่สีหน้าเปลี่ยนไป “ไอ้หมาบ้าพวกนี้ ไปเอามาจากไหนกัน”
เมิ่งหู่หมอบอยู่หลังช่องเชิงเทินเฝ้ามองอยู่ครู่หนึ่ง เอ่ยเสียงขรึม “ทำขึ้นสด ๆ ในหุบเขาแม่น้ำมีป่า ตัดต้นไม้หนาไม่กี่ต้น มัดเข้าด้วยกันก็กลายเป็นเครื่องหนึ่งคัน ใช้เวลาไม่ถึงวัน”