Chapter 0110

ตอนที่ 112 เงาในพระราชฐานชั้นใน

หลังจากออกมาจากตำหนักบรรทม ลั่วเอินรู้สึกอยู่ตลอดเวลาราวกับมีคนกำลังเฝ้ามองตนเองอยู่

ไม่ใช่การแอบมองแบบหลบซ่อนอยู่ในมุมมืด—แบบนั้นเขามีความคุ้นเคยแล้ว แต่เป็นอีกแบบหนึ่ง ที่ตรงไปตรงมากว่า เปิดเผยอย่างโจ่งแจ้งกว่า ราวกับจงใจให้นายรู้ว่าเขากำลังมองอยู่

ขณะเดินผ่านประตูพระราชวัง เขาก็มองเห็นคนผู้นั้น

ชายชราคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีเทา ยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ในเงาของช่องประตู ผมขาวโพลนไปทั้งศีรษะ ริ้วรอยบนใบหน้าลึกราวกับถูกมีดดาบสลักเอาไว้ แต่ดวงตาคู่นั้น—ดวงตาคู่นั้นไม่เหมือนคนแก่ ดำขลับเป็นประกาย จ้องมองลั่วเอินราวกับเหยี่ยวที่กำลังจ้องมองเหยื่อ

ลั่วเอินชะลอฝีเท้าลง สบประสานสายตานั้น

ชายชราไม่ได้หลบเลี่ยง

ทั้งสองสบตากันอยู่ไม่กี่วินาที

จากนั้นชายชราก็พยักหน้าเล็กน้อย หันกายหายลับเข้าไปในเงามืด

“นั่นใครน่ะ” อลิเซียถาม