กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 113 ยามจื่อ
ตอนที่ลั่วเอินผลักเปิดประตู ลมราตรีพัดกรูเข้ามาจากยอดเจดีย์ เหน็บหนาวดั่งดาบ
ชายชราเสื้อคลุมเทาหันหลังให้เขา ยืนอยู่ตรงริมหอคอยเจดีย์ เหม่อมองแสงไฟจากตระกูลว่านเรือนเบื้องล่าง แสงจันทร์ทอดยาวเงาของเขา ทาบลงบนแผ่นศิลาดุจผู้พิทักษ์ผู้เงียบงัน
“มาแล้วสินะ” ชายชรากล่าวโดยไม่หันกลับมา
ลั่วเอินเดินไปข้างกายเขา ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่
เจดีย์สูงมาก ยืนอยู่ตรงนี้ มองเห็นทั่วทั้งนครหลวง ไม่ว่าจะเป็นถนนหนทางที่เรียงรายดั่งกระดานหมาก คฤหาสน์ที่กระจายดั่งดวงดาว หรือกระทั่งโถงตำหนักที่หลับใหลอยู่ท่ามกลางความมืดมิดในระยะไกล
“คุณรอนานแค่ไหนแล้ว” ลั่วเอินถาม
ชายชราเงียบไปครู่หนึ่ง
“หกสิบปี” เขาพูด “ตั้งแต่วันที่โลฮาร์ตจากไป”
ลั่วเอินไม่ได้พูดอะไร