Chapter 0092

ตอนที่ 92 เถ้าธุลีกับแสงรุ่งอรุณ

ยามที่อลิเซียตื่นฟื้น สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตานางคือรอยปะบนหลังคากระโจม

รอยปะชิ้นนั้นเป็นผ้าเนื้อหยาบสีน้ำตาลเข้ม ฝีเข็มบิดเบี้ยวโย้เย้ เทียบกับฝีมือการเย็บของท่านแม่นางไม่ได้แม้แต่น้อย ทว่ากลับเย็บถี่แน่นหนา ทุกฝีเข็มแทงทะลุอย่างมั่นคงแน่นหนา เผยให้เห็นถึงความดื้อรั้นอันมุ่งมั่นว่า “จะไม่มีวันขาดอีกเป็นอันขาด”

นางจ้องมองรอยปะชิ้นนั้นอยู่นานเนิ่น ถึงค่อย ๆ นึกถึงเรื่องราวเมื่อคืนวานขึ้นมาได้

กริชสั้น

โลหิตสีดำ

ใบหน้าของลั่วเอิน

และยังมี...

นางก้มหน้าลงมองช่องท้อง ผ้าพันแผลพันไว้หนาแน่นมาก พันตั้งแต่ซี่โครงยาวไปจนจรดกระดูกสะโพก ชั้นนอกสุดมีรอยเลือดซึมออกมาใหม่ ๆ อยู่บ้าง ทว่าไม่มากแล้ว นางลองขยับกายดูเล็กน้อย บริเวณบาดแผลพลันส่งความเจ็บปวดแปลบแล่นเข้ามา คล้ายกับมีบางสิ่งบางอย่างกำลังสมานตัวอยู่ภายในอย่างเชื่องช้าทว่าดื้อดึง

“อย่าขยับส่งเดช”