Chapter 0093

ตอนที่ 93 แขกทางไกลกับรอยแผลเก่า

หมอกยามรุ่งยังไม่ทันจางหาย เสียงฆ้องทองแดงบนหอเฝ้าระวังก็ดังขึ้น

สั้นสามยาวหนึ่ง นั่นหมายถึงมีแขกมาเยือน ไม่ใช่ศัตรูและไม่ใช่มิตร จำนวนไม่เกินสิบคน

ลั่วเอินวางกบไสไม้ในมือลง ลุกขึ้นยืนจากประตูเมืองที่กำลังซ่อมแซม ตลอดสามเดือนมานี้เขาคุ้นเคยกับเสียงนี้แล้ว แต่จังหวะในวันนี้แตกต่างไปเล็กน้อย ทหารผ่านศึกที่ตีฆ้องเคาะเกินไปครึ่งจังหวะ นั่นคือความตึงเครียด

เขาปัดเศษไม้บนมือ พยักหน้าให้อลิเซียที่อยู่ข้างลานฝึก หญิงสาวเอลฟ์กำลังชี้แนะทหารใหม่สองสามคนยิงธนู หลังจากนางไม่มีตราประทับแล้ว กลับฝึกฝนวิชาธนูได้เชี่ยวชาญยิ่งขึ้น ตามคำพูดของนางคือ “ดวงตาไว้ใจได้มากกว่าการรับรู้”

ทั้งสองเดินเคียงข้างกันมุ่งหน้าไปยังทางเข้าค่ายพัก

กำแพงล้อมสูงขึ้นกว่าเมื่อสามเดือนก่อนเต็ม ๆ สามฉื่อ ด้านบนสุดปักท่อนไม้เหลาแหลมไว้แถวหนึ่ง ช่องว่างระหว่างท่อนไม้อัดแน่นไปด้วยพุ่มหนามตากแห้ง ประตูเมืองเพิ่งตั้งขึ้นใหม่ ใช้ท่อนซุงหนาใหญ่สองต้นทำเป็นเสาประตู แผ่นประตูนำไม้กระดานจากพื้นรถขุดแร่เก่าที่ขุดขึ้นมาจากเหมืองร้างมาต่อเข้าด้วยกัน แม้จะดูอัปลักษณ์ แต่ก็แข็งแรงทนทาน

ที่หน้าประตูมีทหารกององครักษ์สิบนายยืนอยู่ อาวุธครบมือ ไรเนิร์ดยืนอยู่หน้าสุด มือแตะอยู่ที่ด้ามกระบี่ จ้องมองเงาร่างของกลุ่มคนที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้จากระยะไกล

“มองเห็นชัดไหม” ลั่วเอินเดินมาข้างกายเขา