กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 87 ประตูที่มิเคยปิดลง
แสงอรุณสาดเฉียงผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างไม้ ส่องกระทบลงบนประโยคสุดท้ายในจดหมายจากบ้านของโลฮาร์ตพอดี
“รอจนฉันพบคำตอบ หรือกลายเป็นตัวคำตอบเสียเอง ถึงตอนนั้นเธอจะรู้”
ลั่วเอินวางแผ่นกระดาษจดหมายลงแผ่วเบา
บุคคลผู้จรดตัวอักษรบรรทัดนี้ไว้เมื่อหกสิบปีก่อน มิได้กลับมาอีกเลย
ภรรยาของเขาในเวลาต่อมาได้รับรู้ความหมายที่สัญญาไว้ว่าจะ “รู้” นั้นหรือไม่ บุตรธิดาของเขา หากมี ได้สืบทอดความลับที่ไม่เคยถูกบันทึกไว้ในตระกูลนั้นหรือเปล่า ท้ายที่สุดแล้วเขาค้นพบคำตอบ หรือกลายเป็นตัวคำตอบเสียเองกันแน่
นอกหน้าต่าง อลิเซียเคาะประตูอีกครั้ง
“ลั่วเอิน”
“...เข้ามา”
นางผลักประตูเปิดออก ในมือถือมื้อเช้าที่มาร์ซาวานให้นางนำมาส่งตามความเคยชิน โจ๊กข้าวโอ๊ต ไข่ต้ม และผักดองจานเล็กหนึ่งจาน นางวางถาดลงบนโต๊ะ สายตากวาดมองผ่านแผ่นจดหมายที่กางอยู่นั้น ไม่ได้เอ่ยถาม เพียงนั่งลงบนม้านั่งริมหน้าต่างตัวนั้นอย่างเงียบเชียบ