Chapter 0088

ตอนที่ 88 ผู้ส่งสารกับผู้เฝ้ายาม

เมื่อโคเอนหันกลับไปมองเป็นครั้งที่สามสิบ ในที่สุดเขาก็ไม่เห็นควันไฟจากครัวเรือนของอาณาเขตอีกแล้ว

ฟ้าเพิ่งสาง หมอกยามรุ่งของทุ่งรกร้างยังไม่จางหาย เขาพันบังเหียนม้าผอมสองรอบกับข้อมือ กดปีกหมวกคลุมต่ำลง แล้วควบม้าเร่งฝีเท้าเบา ๆ ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ จดหมายลับที่ไม่มีชื่อผู้ส่งในอกนั้นแนบอยู่กับอกผ่านผ้าน้ำมันสองชั้น กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะกีบม้าและกระแทกเบา ๆ ทีละครั้ง

ปีนี้เขาอายุสิบเก้า ฤดูใบไม้ร่วงปีก่อนตอนที่หนีภัยแล้งมาถึงทุ่งรกร้าง เขาเหลือเพียงครึ่งชีวิต ซุปอันร้อนของมาร์ซานั่นเองที่ดึงเขากลับมาจากประตูผี ในสามเดือนเขาซ่อมกำแพง แบกหิน และถูกรายเนิร์ดด่าที่ลานฝึกนับครั้งไม่ถ้วนว่า “ขาอ่อนเหมือนเส้นบะหมี่ต้มสุก” แต่เขาวิ่งเร็ว — ไม่ใช่เร็วแบบต่อสู้ แต่เป็นเร็วแบบเผ่นหนี ท่านพ่อของเขาเป็นคนส่งสารมาทั้งชีวิต เขาโตมาพร้อมการวิ่งจนทั่วครึ่งราชอาณาจักร รู้วิธีปีนกำแพง แทรกเข้าไปในป่า หลบแนวลาดตระเวน และรู้วิธีซ่อนของไว้ในอกจนใครก็ค้นไม่ออก

ตอนที่ไรเนิร์ดเรียกเขามาคุยเมื่อเย็นวาน เขานึกว่าตัวเองไปทำอะไรผิดมา ที่ไหนได้ หัวหน้าหน่วยเพียงจ้องมองเขาอยู่นาน แล้วถามว่า “อยากกลับไปทำอาชีพเก่าของตัวเองไหม”

เขาคิดไม่ถึงสามวินาทีก็พยักหน้า

ไม่ใช่เพราะกล้าหาญ

เพราะมาร์ซาเคยพูดว่า อาณาเขตไม่เลี้ยงคนไร้ประโยชน์