Chapter 0073

ตอนที่ 73 เถ้าคุและกำเนิดใหม่

เมื่อแสงยามเช้าแทงทะลุม่านหมอกบางทางทิศตะวันออกของทุ่งรกร้าง กลิ่นอายของผืนดินไหม้เกรียมยังคงลอยเคว้งอยู่ในอากาศ

ลั่วเอินยืนอยู่บนกำแพงที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่ ฝ่ามือกดลงบนหินหยาบกร้านที่ยังคงมีหยาดน้ำค้างเกาะ ภาพนอกกำแพงทำให้เขาเงียบงัน ลานฝึกที่เดิมทีราบเรียบยามนี้เต็มไปด้วยหลุมบ่อ โรงงานชั่วคราวหลายแห่งเหลือเพียงโครงสร้างไหม้เกรียมสีดำ ผืนดินใกล้กำแพงทิศเหนือถูกเลือดสีแดงเข้มชโลมจนชุ่ม ส่องประกายชวนให้รู้สึกไม่สบายตาภายใต้แสงตะวันแรกแย้ม

“เสียชีวิตเจ็ดคน บาดเจ็บสาหัสสิบเอ็ดคน บาดเจ็บเล็กน้อยยี่สิบสามคน”

เสียงของมาร์ซาดังขึ้นจากด้านหลัง สตรีวัยกลางคนที่มักจะหวีผมอย่างประณีตเรียบร้อยอยู่เสมอคนนี้ เวลานี้รอยคล้ำใต้ตาของนางมองเห็นได้อย่างชัดเจน นางยื่นแผ่นหนังแกะหยาบ ๆ แผ่นหนึ่งมาให้ ด้านบนใช้ดินสอถ่านเขียนรายชื่อเอาไว้

ลั่วเอินรับรายชื่อมา นิ้วมือหยุดชะงักตรงชื่อแรกเล็กน้อย

ทอม จอบเหล็ก ทหารยาม อายุสิบเจ็ดปี เสียชีวิตในห่าธนูระลอกแรก

เขาจำเด็กหนุ่มคนนั้นได้ สามเดือนก่อนติดตามขบวนหนีภัยแล้งมาถึงอาณาเขต เพราะใช้พลั่วเหล็กขุดคูเป็น ทุกคนจึงเรียกเขาว่า “ทอมจอบเหล็ก” ตอนได้รับค่าแรงก้อนแรก ทอมยิ้มจนตาหยีเป็นเส้นตรง บอกว่ารอเก็บเงินได้มากพอแล้วจะส่งข่าวกลับไปที่บ้านเกิด ให้น้องสาวได้กินข้าวจนอิ่มท้องบ้าง

ถัดลงไปในรายชื่อ ยังมีนักรบคนแคระสองคนจากเผ่าค้อนหิน ทหารรับจ้างเก่าสามคนจากกองหมาป่าทมิฬ ชาวนาในอาณาเขตสองคน พวกเขาถูกลูกหลงจากธนูยิงใส่ขณะขนย้ายซุงกลิ้ง