Chapter 0072

ตอนที่ 72 จันทร์เพ็ญสีเลือด

ยามที่หินยิงก้อนแรกกระแทกเข้าใส่กำแพง ท้องฟ้ายังมืดไม่สนิท

ก้อนศิลามีขนาดใหญ่เท่าแท่นโม่ ผิวสลักอักขระเรืองแสง การพุ่งชนกำแพงไม้ไม่ใช่การปะทะธรรมดา แต่เป็นการระเบิด เสียงตู้มกึกก้อง กำแพงท่อนตรงมุมตะวันตกเฉียงเหนือระเบิดแตกกระจายไปทั้งแถบ เศษไม้และก้อนหินร่วงกราวลงมาราวกับสายฝน สมาชิกหน่วยฝึกสามคนที่หลบอยู่ด้านหลังเงียบเสียงไปในทันที

“ถอย!” คาลวินผู้เฒ่าโฮก “ถอยเข้าไปในตรอกตามแผน!”

หน่วยฝึกเริ่มถอยร่น ทว่าขบวนรบมิได้แตกกระเจิง พวกเขาแยกออกเป็นสามแถว แถวหนึ่งคอยระวังหลัง อีกสองแถวคุ้มกันชาวบ้านถอยเข้าไปยังส่วนลึกของอาณาเขต มาร์ซานำพวกผู้หญิงและเด็กหลบเข้าไปในอุโมงค์เหมือง ที่นั่นมีทางแยกมากมาย ง่ายต่อการตั้งรับยากต่อการโจมตี

หินยิงก้อนที่สองและก้อนที่สามกระหน่ำซัดลงมาต่อเนื่อง กำแพงทิศตะวันออกและกำแพงทิศใต้เกิดช่องโหว่ขนาดใหญ่ขึ้นแห่งละจุด กององครักษ์ราชธานีทะลักเข้ามาจากช่องโหว่ ชุดเกราะสีน้ำเงินเข้มในยามพลบค่ำดูราวกับกระแสเชี่ยวกรากของเหล็กกล้าที่ไหลบ่า

ไรเนิร์ดนำกองหมาป่าทมิฬปักหลักต้านไว้ที่ปากถนนสายแรก พวกเขาไม่ได้สวมชุดเกราะ มีเพียงเกราะหนังธรรมดากับเสื้อคลุม ทว่าสายตาดุดัน เปี่ยมด้วยประสบการณ์ ทหารรับจ้างจับกลุ่มกันกลุ่มละสามคน ยืนหันหลังชนกัน เจาะจงลงมือกับทหารองครักษ์ที่แตกแถว ฟันขา แทงเอว ปาดคอ การเคลื่อนไหวคล่องแคล่วว่องไวราวกับเชือดปศุสัตว์

“ยิงธนู!” วอลตันตะโกนสั่งอยู่นอกกำแพง