Chapter 0070

ตอนที่ 70 หัวใจแห่งเตาหลอม

กลิ่นตรงริมบึงทมิฬ เหม็นเน่าราวกับมีศพร้อยร่างแช่อืดอยู่ในโคลนตม

มันไม่ใช่กลิ่นคาวดินจากซากอินทรียวัตถุแบบหนองน้ำทั่วไป แต่เป็นกลิ่นฉุนรุนแรงในระดับที่ลึกซึ้งกว่า ปนเปื้อนด้วยกลิ่นกำมะถันและสนิมเหล็กกัดกร่อน คนที่ยืนอยู่ริมบึง ไม่ถึงครึ่งเค่อก็เวียนหัวคลื่นไส้ หากอยู่นานเข้าจะปวดตา ผิวหนังขึ้นผื่นแดง

เสาชำระล้างต้นที่สิบสอง จะต้องตอกลงไปใจกลางนรกขุมนี้

ตัวเสาถูกขนย้ายมาถึงแล้ว มันหนากว่าต้นก่อนหน้าทั้งหมด อักขระที่สลักไว้บนเสาเรียงรายแน่นขนัดจนแทบมองไม่เห็นเนื้อโลหะเดิม เสาต้นนี้จะต้องตอกลงไปใน “เขตแก่นกลาง” ซึ่งโสมมที่สุดของเส้นหลักชีพจรปฐพี บึงโคลนสีดำที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางกว่าสามสิบจั้ง ผิวบึงผุดฟองอากาศสีเขียวเข้มไม่ขาดสาย ยามที่ฟองแตกออก เศษโคลนที่กระเซ็นสามารถกัดกร่อนรองเท้าหนังได้

หนวดทองแดงยืนอยู่ริมหนองน้ำ แบกค้อนศึกแก่นอัคคีปฐพี สีหน้าเคร่งขรึมจนน่ากลัว ด้านหลังของเขาคือสมาชิกหน่วยกล้าตายเผ่าคนแคระ 20 คน ทุกคนเปลือยท่อนบน ชโลมขี้ผึ้งกันการกัดกร่อนจนทั่วร่าง ซึ่งปรุงขึ้นเป็นพิเศษจากน้ำพุน้ำตาจันทร์ เปล่งแสงสีเงินแห่งแสงจันทรา ทว่าท่ามกลางไอพิษของหนองน้ำ แสงสีเงินชั้นนั้นกำลังหม่นแสงลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

“ทนได้แค่หนึ่งชั่วยามเท่านั้น” ลี่หลานนีอาตรวจดูผลของขี้ผึ้ง “หลังผ่านไปหนึ่งชั่วยาม ขี้ผึ้งจะหมดฤทธิ์ ไอพิษแทรกซึมเข้าสู่ร่าง ต่อให้เป็นเทพเซียนก็ช่วยไม่ได้”