Chapter 0067

ตอนที่ 67 กระดานหมากบนโต๊ะเลี้ยง

“งานเลี้ยง” ในค่ายเนินดินเทา ซอมซ่อเกินกว่าที่ลั่วเอินจินตนาการไว้เสียอีก

กระโจมหลังใหญ่ที่สุดด้านในค่ายพัก บนพื้นปูพรมขนแกะเก่าครึ่ง ๆ กลาง ๆ ผืนหนึ่ง บนพรมจัดวางโต๊ะเตี้ยสามตัว มองปราดเดียวก็รู้ว่าเพิ่งเร่งตอกประกอบขึ้นมา เสี้ยนไม้ยังไสออกไม่เกลี้ยงเสียด้วยซ้ำ

ของที่วางบนโต๊ะก็เรียบง่ายเช่นกัน กะละมังใส่มันฝรั่งต้มหนึ่งใบ เกลือหนึ่งจาน เบียร์ข้าวสาลีหนึ่งไห และชามดินเผาเนื้อหยาบสองสามใบ

ด้านวอลตันกลับเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ เสื้อคลุมผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม คอเสื้อและปลายแขนเสื้อปักดิ้นเงิน ส่องประกายแสงนุ่มนวลภายใต้แสงสลัวรางในกระโจม

เขานั่งคุกเข่าอยู่ตรงตำแหน่งประธาน ซึ่งเป็นจุดเดียวบนพรมที่มีหนังสัตว์รองนั่ง แผ่นหลังของเขาเหยียดตรง ดุจหอกซัดที่ปักตระหง่านอยู่บนผืนดิน

ลั่วเอินกับอลิเซียนั่งลงตรงข้าม อลิเซียไม่ได้แตะต้องของบนโต๊ะ มือวางประสานบนหัวเข่า เปลือกตาหลุบลงครึ่งหนึ่งคล้ายกำลังสัปหงก ทว่าลั่วเอินรู้ดีว่าหูของนางกำลังเงี่ยฟังอย่างตั้งใจ ความเคลื่อนไหวภายในระยะสิบก้าวรอบนอกกระโจมไม่อาจเล็ดลอดไปได้

ไรเนิร์ดไม่ได้นั่ง เขากอดอกพิงเสากระโจม สายตาจับจ้องเพดานกระโจม ราวกับตรงนั้นมีสิ่งใดน่าดูเป็นพิเศษ

“สภาพแวดล้อมซอมซ่อ ไวเคานต์โปรดอภัย” วอลตันเอ่ยปาก น้ำเสียงนุ่มนวลกว่าเมื่อวานเล็กน้อย “บนทุ่งรกร้างเทียบกับนครหลวงไม่ได้ ถือว่าหยวน ๆ พอใช้ไปก่อนแล้วกัน”