กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 66 ผู้ส่งสารจากนครหลวง
ไวเคานต์วอลตันมาก่อนสองวันจากที่ไรเนิร์ดบอกไว้
เที่ยงวันของวันที่แปด จุดเฝ้าระวังทางใต้ของเนินดินเทาส่งข่าวกลับมาว่า มีกองกำลังร้อยคนกำลังเคลื่อนขึ้นเหนือตามถนนสายใหญ่ ชูธวัชขององครักษ์ราชธานี เกราะสะท้อนแสงอยู่ใต้สุริยะ มองเห็นได้แต่ไกล
ไรเนิร์ดถุยน้ำลายหนึ่งที โยนขนมปังดำที่กัดได้ครึ่งหนึ่งกลับลงจาน “ให้ตายสิ มาไวจริง”
เขาสวมเกราะห่วงโซ่เก่า ๆ ตัวนั้น ผูกเสื้อคลุมหัวหมาป่าให้เรียบร้อย แล้วพูดกับควิน “ใช้คำพูดชุดที่สอง ฉันไปต้อนรับ พวกนายตระเตรียมอยู่ข้างหลัง ถ้าคุยกันไม่ลงตัว ก็ลงมือเลย”
“จะสู้จริง ๆ หรือ” ควินถามเสียงเบา “นั่นมันกองทัพประจำการนะ”
“กองทัพประจำการก็เนื้อหนังทั้งนั้น” ไรเนิร์ดตรวจดาบที่เอว “แทงเข้าก็เลือดออกเหมือนกัน”
เขาพาปาถูกับองครักษ์ส่วนตัวสิบคนขี่ม้าออกจากค่าย ไปต้อนรับทางใต้สามลี้ แล้วสกัดกองกำลังนครหลวงไว้ที่เนินเตี้ยแห่งหนึ่ง
กองกำลังหยุดชะงัก ผู้นำเป็นชายวัยราวสามสิบปี สวมเกราะแผ่นครึ่งตัวมันวาว คลุมผ้าคลุมสีน้ำเงินเข้ม บนเกราะอกสลักตราประจำตระกูลไวเคานต์—กระบี่กับรวงข้าวสาลี ใบหน้าขาวผ่อง หนวดเคราเล็มเรียบร้อย พอเห็นก็รู้ว่าเป็นผู้สูงศักดิ์ที่ไม่ค่อยได้ตากแดดทุ่งรกร้าง เขาอยู่บนหลังม้า มองไรเนิร์ดลงมาเล็กน้อย ในสายตามีความรังเกียจที่ปกปิดไม่คิดปิดบัง
“หัวหน้าหน่วยไรเนิร์ดหรือ” วอลตันเอ่ย เสียงแหลมเล็กเหมือนเล็บขูดแผ่นศิลา