กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 63 โลหิตผู้คุมขัง
ฟ้าสางแล้ว บาดแผลที่หน้าอกของลั่วเอินยิ่งทวีความเจ็บปวดชัดเจนขึ้น
ไม่ใช่ความเจ็บแปลบแหลมคม แต่เป็นความปวดตื้อที่ซึมลึกออกมาจากกระดูก ประหนึ่งมีใครเอาค้อนทื่อ ๆ มาทุบกระดูกอกเขาทีละครั้ง ๆ ยามที่ลี่หลานนีอามาเปลี่ยนสมุนไพร พอเปิดแถบผ้าออกดูแวบเดียวก็ขมวดคิ้ว ขอบเขตสีดำคล้ำรอบปากแผลขยายกว้างขึ้นอีกหนึ่งวง เส้นสายละเอียดสีดำคืบคลานไปรอบทิศทางประหนึ่งใยแมงมุม
“พิษแพร่กระจายเร็วกว่าที่ฉันคิด” นางปรุงขี้ผึ้งสมุนไพรใหม่ ท่วงท่าคล่องแคล่วทว่าคิ้วขมวดมุ่น “วันนี้นายต้องนอนพัก ห้ามก้าวเท้าลงพื้นแม้แต่ก้าวเดียว”
“นอนไม่ติดหรอก” ลั่วเอินมองออกไปนอกหน้าต่าง ในแสงยามเช้าแลเห็นคาลวินผู้เฒ่านำหน่วยฝึกซ้อมแถวอยู่เชิงกำแพง เสียงคำขวัญแว่วเข้ามาอย่างเลือนราง “ไรเนิร์ดจะมาถึงในวันมะรืน ฉันคงนอนรอพบเขาไม่ได้หรอก”
“นอนยังดีกว่าตาย” ลี่หลานนีอาตอบอย่างไม่เกรงใจ ยามทาขี้ผึ้งสมุนไพรลงไปความเย็นยะเยือกทำให้ลั่วเอินสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ “ความเร็วในการชำระล้างด้วยพลังจันทราไล่ตามการแพร่กระจายของพิษไม่ทัน นายต้องหาทางเองแล้ว ในโลหิตของนาย ควรมีบางอย่างที่ต่อต้านสิ่งนี้ได้”
“โลหิตของฉันเหรอ”
“ตระกูลวินสตันเฝ้าพิทักษ์เส้นชีพจรปฐพีมา 300 ปี รุ่นสู่รุ่นดื่มแต่น้ำบนทุ่งรกร้าง กินแต่ธัญพืชที่เติบโตจากผืนดินผืนนี้” ลี่หลานนีอาพันแผลเสร็จ “สายเลือดพัวพันกับพลังงานสายชีพจรปฐพีมาเนิ่นนานแล้ว พิษนี้เกิดจากมลทินเส้นชีพจรปฐพี โลหิตของนาย... ตามหลักแล้วควรมีภูมิต้านทาน”