กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 62 คำมั่นสามวัน
ชั่วชีวิตนี้ลั่วเอินไม่เคยรู้สึกอึดอัดคับข้องใจขนาดนี้มาก่อน
เขานอนอยู่บนเตียง หน้าอกถูกพันด้วยผ้าพันแผลสมุนไพรหนาเตอะ เพียงขยับตัวเล็กน้อยก็ดึงรั้งจนทั่วทั้งทรวงอกปวดแสบปวดร้อนราวกับถูกไฟแผดเผา ยาทาที่ลี่หลานนีอาปรุงขึ้นมีความเย็นประหลาดที่ช่วยสะกดความเจ็บปวดเอาไว้ ทว่าไม่อาจสะกดความอ่อนแรงที่แทรกซึมออกมาจากซอกกระดูกได้เลย ราวกับมีคนสูบเรี่ยวแรงทั่วร่างของเขาออกไปจนหมดสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงร่างกลวงเปล่าตรงนี้
หน้าต่างเปิดแง้มไว้ช่องหนึ่ง มองเห็นเฒ่าเวินกำลังพาคนซ่อมกังหันน้ำอยู่ในลานด้านนอก กังหันน้ำหลังนั้นถูกลูกธนูเพลิงของกองหมาป่าทมิฬลามเลียขอบเมื่อไม่กี่วันก่อน ใบพัดถูกเผาจนดำไปสองแผ่น เฒ่าเวินกำลังนั่งยอง ๆ ทุบเคาะอยู่ด้านบน เศษไม้ปลิวตามลมเข้ามาตกอยู่บนขอบหน้าต่าง
“อย่ามองเลย” มาร์ซายกชามสมุนไพรเดินเข้ามา มันเป็นชามสีดำมะเมื่อม กลิ่นฉุนรุนแรงจนปวดศีรษะ “ลี่หลานนีอาบอกแล้ว บาดแผลของนายต้องพักผ่อนเงียบ ๆ เปลืองสมองเปลืองแรงจะหายช้า”
ลั่วเอินรับชามมา กลั้นหายใจแล้วดื่มรวดเดียวหมด สมุนไพรขมเสียจนใบหน้าของเขาบิดเบี้ยว มาร์ซารีบส่งน้ำให้ เขาซดไปสองอึกถึงสะกดความรู้สึกคลื่นไส้นั้นลงไปได้
“ข้างนอกเป็นยังไงบ้าง” เขาถาม
“คาลวินผู้เฒ่ากำลังพาหน่วยฝึกลาดตระเวนชายแดน อลิเซียอยู่ที่หอสังเกตการณ์” มาร์ซาเก็บชามไป “นายกังวลให้น้อยลงหน่อย ท้องฟ้าไม่ถล่มลงมาหรอก”
ปากพูดเช่นนั้น แต่ตอนที่เธอหันหลังกลับไหล่ทั้งสองข้างกลับเกร็งแน่น ผู้หญิงคนนี้พอเครียดก็จะเป็นแบบนั้นเสมอ