Chapter 0064

ตอนที่ 64 นัดหมายที่เนินดินเทา

ดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวันแผดเผารุนแรง แดดส่องจนก้อนสือบนทุ่งรกร้างสะท้อนแสงสีขาว เนินดินเทาแถบนั้นโล่งเตียน ไม่มีแม้แต่ต้นหญ้าดี ๆ สักต้น มีเพียงเศษหินกับก้อนดินแตกระแหง พอสายลมพัดผ่านก็หอบเอาฝุ่นสีเหลืองลอยคลุ้งเป็นสาย

ตอนที่ลั่วเอินไปถึง ไรเนิร์ดก็รออยู่ที่นั่นแล้ว

ตรงใจกลางค่ายเนินดินเทาถูกแผ้วถางเป็นที่ว่างผืนหนึ่ง มีเก้าอี้จัดวางไว้สามตัว สองตัวหันหน้าเข้าหากัน ตัวตรงกลางเยื้องไปด้านหลังเล็กน้อย ไรเนิร์ดนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวที่หันหน้าไปทางทิศใต้ ไม่ได้สวมชุดเกราะ เพียงสวมเสื้อผ้าป่านธรรมดาชุดหนึ่ง ที่เอวเหน็บดาบ ด้านหลังเขามีควินกับปาถูยืนอยู่ ถัดไปด้านหลังอีกเป็นทหารรับจ้างกองหมาป่าทมิฬสองแถว ราว 20 คน แต่ละคนมือจับด้ามดาบ สายตาไม่เป็นมิตร

ฝั่งลั่วเอินพาคนมาเพียงห้าคน คาลวินผู้เฒ่า อลิเซีย หนวดทองแดง และองครักษ์อีกสองคน หนวดทองแดงแบกค้อนศึกแก่นอัคคีปฐพีเล่มนั้นของเขา หัวค้อนใช้ผ้าป่านหยาบพันไว้ ทว่ายังคงมองเห็นแสงสีแดงเข้มรำไรที่เล็ดลอดออกมาตามรอยแยกของผืนผ้า

“ท่านไวเคานต์ ตรงเวลาดี” ไรเนิร์ดไม่ลุกขึ้น ได้แต่ยกมือทำท่า “เชิญ”

ลั่วเอินนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม คาลวินผู้เฒ่ากับอลิเซียยืนขนาบซ้ายขวาของเขา หนวดทองแดงนั่งลงบนสือโถวก้อนหนึ่งข้าง ๆ อย่างไม่ยี่หระ เอาค้อนกระแทกลงบนพื้น องครักษ์สองคนถอยไปห้าก้าว มือวางทาบอยู่บนด้ามดาบ

“กุญแจล่ะ” ไรเนิร์ดเปิดฉากเข้าประเด็นทันที