กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 61 การตัดสินใจในแดนสิ้นหวัง
ภายในถ้ำเงียบสงัดจนได้ยินเสียงคบเพลิงลุกไหม้ดังเปรี๊ยะ ๆ
ด้านนอกถ้ำ เสียงแหบพร่าดั่งฆ้องแตกของปาถูยังคงแผดคำราม “วินสตัน! เหล่าจื่อจะนับถึงสามสิบ! ถ้าไม่ออกมา จะระเบิดทั้งคนทั้งถ้ำให้พินาศไปพร้อมกัน!”
หนึ่ง สอง สาม...
เสียงนับลอดผ่านรอยแยกของหินเข้ามาอย่างอู้อี้ ทว่าทุกตัวเลขกลับเปรียบเสมือนค้อนตีเหล็กที่ทุบลงกลางใจ คนทั้งสิบคนในถ้ำ นอกจากลั่วเอิน อลิเซีย เฒ่าโซริน และเซลาแล้ว ยังมีองครักษ์อีกหกคน ซึ่งล้วนเป็นยอดฝีมือที่คัดสรรมาจากหน่วยฝึก แต่ในยามนี้แต่ละคนต่างหน้าซีดเผือด มือกระชับยุทธภัณฑ์ สายตาจับจ้องไปยังปากถ้ำเขม็ง
“หน้าไม้กล” องครักษ์คนหนึ่งกดเสียงต่ำ “ฉันเห็นแล้ว มีสามคัน ตั้งอยู่ห่างออกไปร้อยก้าว หน้าไม้พรรค์นั้น... ยิงทะลุเกราะหนังได้ถึงสามชั้น”
เฒ่าโซรินถ่มน้ำลาย กระชับค้อนศึกคนแคระแน่น “ปากถ้ำแคบมาก เข้ามาได้อย่างมากแค่ทีละสองคน พิทักษ์ไว้ได้”
“คุ้มครองคนได้ แต่พิทักษ์หินไม่ได้” เซลาชี้ไปที่เพดานถ้ำ “พวกนั้นใช้หน้าไม้กลยิงใส่รอยแยก พอยิงจนถ้ำถล่ม พวกเราก็ต้องถูกฝังอยู่ข้างในกันหมด”
นับถึงสิบห้าแล้ว
ลั่วเอินจับจ้องวังวนแสงที่หมุนวนอยู่ตรงใจกลางแท่นหิน แสงยังคงหมุนวน เสียงกระซิบของดวงจิตไร้ร่างยังคงดำเนินต่อไป ทว่าคำพูดนั้นของอลิเซียกลับเหมือนลิ่มน้ำแข็งที่ทิ่มแทงเข้าไปในสมองของเขา ‘มันกำลังหัวเราะ’