Chapter 0060

ตอนที่ 60 ปริศนาป้ายหยก

อีเหวินฟื้นขึ้นมาตอนกลางดึก

ในเพิงพยาบาลจุดตะเกียงน้ำมันไว้เพียงดวงเดียว เปลวไฟขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลืองส่องสว่างเตียงไม้ผุพังที่เขานอนอยู่ได้อย่างเลือนราง มาร์ซาฟุบหลับอยู่ข้างเตียง พอได้ยินความเคลื่อนไหวก็รีบเงยหน้าขึ้นทันที เห็นอีเหวินลืมตาจ้องเพดานเพิงอย่างเหม่อลอย

“ฟื้นแล้วหรือ?” มาร์ซาขยับเข้าไปใกล้ “รู้สึกอย่างไรบ้าง?”

อีเหวินไม่ได้พูดอะไร ลูกตากลอกไปมา หันมามองนางแล้วก็หันกลับไปมองเพดานเพิง แววตานั้นว่างเปล่าราวกับไร้ดวงจิต

มาร์ซารีบตะโกนเรียกคน เฒ่าโซรินและเซลาพุ่งเข้ามาเป็นกลุ่มแรก ตามด้วยลั่วเอิน—เขาเพิ่งตรวจการณ์ยามค่ำคืนเสร็จ บนเกราะหนังยังมีหยดน้ำค้างเกาะอยู่ อลิเซียเดินตามหลังมา ในมือถือชามซุปร้อนๆ

“พูดได้ไหม?” เซลาก้มลงตรวจดูรูม่านตาของอีเหวิน

ริมฝีปากของอีเหวินขยับเล็กน้อย เปล่งเสียงกระท่อนกระแท่นออกมาไม่กี่พยางค์ “...ป้าย...”

“ป้ายหยกอยู่นี่” ลั่วเอินล้วงหยกแตกหักก้อนนั้นออกจากอกเสื้อ วางไว้ตรงหน้าเขา

พอเห็นป้ายหยก ดวงตาของอีเหวินก็กลับมามีจุดโฟกัสในทันที เขาพยายามดิ้นรนจะลุกขึ้นนั่ง แต่ผ้าพันแผลบนตัวหนาเกินไปจึงขยับไม่ได้ มาร์ซารีบเข้าไปประคองเขา แล้วนำผ้านวมเก่าๆ มารองไว้ด้านหลัง