Chapter 0059

ตอนที่ 59 เสียงกระซิบสีแดงเข้ม

กลิ่นอายภายในอุโมงค์เหมืองยังคงไม่จางหายไปจนหมด

กลิ่นไม้ไหม้เกรียม กลิ่นสนิมเหล็กหลังโลหะเย็นตัวลง รวมถึงกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ การตะลุมบอนเมื่อวานนี้มีคนของกองหมาป่าทมิฬตายอยู่ที่นี่สองสามคน เลือดซึมลึกเข้าไปในซอกหิน ชั่วครู่ชั่วยามไม่อาจลบเลือน ประกอบกับกลิ่นฉุนคล้ายกำมะถันที่หลงเหลือจากการรั่วไหลของพลังงานสายชีพจรปฐพี ตลบอบอวลปนเปกันจนทำให้ผู้คนได้กลิ่นแล้วปวดศีรษะ

เซลานั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าประตูห้องจุดชีพจร เบื้องหน้าแผ่กางสิ่งของกองหนึ่ง อุปกรณ์ทองเหลือง ม้วนหนังแกะ ขวดแก้วใบเล็กหลายใบที่บรรจุผงหลากสีสันเอาไว้ ทั้งยังมีกล่องไม้อีกใบซึ่งด้านในคือผลึกสีดำที่นางขูดลงมาจากขอบรอยแยก มันเป็นประกายระยิบระยับคล้ายเศษหินออบซิเดียน ทว่ายามส่องดูกับคบเพลิง ด้านในกลับมีแสงสีแดงเข้มไหลเวียนอยู่อย่างเลือนราง

ยามที่ลั่วเอินกับอลิเซียมาถึง นักวิชาการหญิงผู้นี้กำลังใส่ผลึกสีดำหยิบมือเล็ก ๆ ลงไปในขวดแก้ว หยดน้ำสมุนไพรบางอย่างลงไป ผลึกพลันผุดฟองฟู่ ฟองอากาศเป็นสีแดงเข้ม ยามลอยขึ้นมาถึงปากขวดก็ส่งเสียงดังเปรี๊ยะแผ่วเบา ระเบิดออกเป็นหมอกสีแดงจาง ๆ กลุ่มหนึ่ง

“พวกคุณมาแล้ว” เซลาไม่ได้เงยหน้า หยดน้ำสมุนไพรอีกชนิดลงไปอีก ครานี้ผลึกไม่ได้ผุดฟอง ทว่ากลับเริ่ม “พูด”

มิใช่การพูดจริง ๆ หากแต่เป็นการสั่นสะเทือน เป็นการสั่นสะเทือนทุ้มต่ำดังหึ่ง ๆ ความถี่เดี๋ยวเร็วเดี๋ยวช้า คล้ายกับภาษาบางอย่าง เซลาแนบหูชิดขวดแก้ว พู่กันถ่านในมือบันทึกลงบนม้วนหนังแกะอย่างรวดเร็ว