Chapter 0057

ตอนที่ 57 เพลิงราตรีริมกำแพง

ยามที่ลั่วเอินพุ่งพรวดออกจากปากอุโมงค์เหมือง ฝั่งกำแพงทิศเหนือก็เกิดเพลิงลุกไหม้ขึ้นแล้ว

ไม่ใช่คบเพลิง แต่เป็นไฟไหม้จริง ๆ กองหมาป่าทมิฬใช้เชือกป่านชุบน้ำมันพันไว้บนหัวศร จุดไฟแล้วยิงเข้ามาด้านในกำแพง มีศรสองดอกยิงถูกหญ้าคาบนหลังคายุ้งฉาง เปลวเพลิงลุกโชนพวยพุ่งสูงลิ่ว แดงจ้าบาดตาในความมืดมิดยามค่ำคืน

“ดับไฟ!” เสียงของมาร์ซาแหบแห้งแตกพร่าไปหมด นางหิ้วน้ำครึ่งถังวิ่งตรงไปยังยุ้งฉาง สตรีหลายคนวิ่งตามหลังมา ใช้ทั้งกะละมัง กระบวย หรือแม้กระทั่งชามข้าว ตักน้ำจากสระกักเก็บน้ำแล้วสาดขึ้นไป น้ำราดลงบนกองไฟ เกิดเสียงฟู่ ๆ พ่นควันสีขาวออกมา แต่เปลวเพลิงไม่ได้ลดน้อยลงแม้แต่นิด

สิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าอยู่บนสันกำแพง

คาลวินผู้เฒ่านำสมาชิกหน่วยฝึกที่เหลือสิบกว่าคน ปักหลักขวางบันไดพาดกำแพงเอาไว้อย่างสุดชีวิต ด้านนอกกำแพงพาดบันไดไม้ไว้สามหลัง คนของกองหมาป่าทมิฬกำลังปีนขึ้นมา ภายใต้แสงจันทร์ มองเห็นคนพวกนั้นป้ายเขม่าดำไว้บนใบหน้า ตาเบิกกว้างกลมโต ดาบในหัตถ์สะท้อนแสงไฟวาววับ

“ผลักมันลงไป!” คาลวินผู้เฒ่าโฮก เขากับชายหนุ่มสองคนร่วมแรงกันกอดปลายบันไดหลังหนึ่งไว้ แล้วออกแรงผลักออกไปด้านนอกอย่างดุดัน บันไดสั่นคลอนไปมา คนสามคนที่ปีนอยู่ด้านบนส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนแล้วร่วงดิ่งลงไป ด้านล่างมีเสียงกระแทกทึบหนักและเสียงสบถด่าดังแว่วมา

ทว่าบันไดอีกสองหลังกลับมีคนปีนขึ้นมาถึงสันกำแพงแล้ว