Chapter 0054

ตอนที่ 54 ใต้รอยแยก

ยามม้าควบมาถึงประตูกำแพง แขนของลั่วเอินก็ชาหนึบไปหมดแล้ว ไม่ใช่เพราะเหนื่อยล้า แต่เป็นเพราะกำบังเหียนแน่นเกินไป

หอเฝ้าระวังยังคงมีควันลอยกรุ่น

ไม่ใช่ควันหนาทึบแบบไฟไหม้ แต่เป็นสีขาวปนเทา ลอยเป็นสายเอื่อย ๆ ออกมาจากช่องเชิงเทินหินบนยอดหอ ค่อย ๆ ลอยสูงขึ้นช้า ๆ ราวกับมีใครกำลังเผาฟืนเปียกอยู่ข้างในหอ

“ไม่ใช่ศัตรูบุก!” คาลวินผู้เฒ่ายืนตะโกนอยู่หลังประตู น้ำเสียงแหบแห้งเล็กน้อย “เป็นอุโมงค์เหมือง! อุโมงค์เหมืองเกิดเรื่องแล้ว!”

ลั่วเอินแทบจะร่วงลงจากหลังม้า พอเท้าแตะพื้นก็พุ่งตัวไปข้างหน้าทันที อลิเซียเร็วกว่าเขาหนึ่งก้าว นางพุ่งผ่านช่องประตูมุ่งหน้าไปยังอุโมงค์เหมืองแล้ว ทอมวิ่งตามหลังมา ใบหน้าเล็ก ๆ ซีดเผือด ทว่าวิ่งได้อย่างมั่นคงยิ่ง เด็กคนนี้ช่วงนี้วิ่งออกกำลังกายตอนเช้าตามหน่วยฝึก แข้งขาจึงได้รับการฝึกฝนมาแล้ว

ปากอุโมงค์เหมืองมีผู้คนมุงล้อมอยู่กลุ่มใหญ่

ส่วนใหญ่เป็นคนงานเหมือง มีทั้งคนแคระเทาและมนุษย์ ใบหน้าของแต่ละคนเปรอะเปื้อนฝุ่นผง เสวี่ยซินยืนอยู่ด้านหน้าสุด หนวดเคราลู่ตก กำลังทำไม้ทำมือพูดคุยบางอย่างกับเฒ่าโซริน เฒ่าโซรินนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น เอาแนบหูกับแผ่นไม้แผ่นหนึ่ง ปลายอีกด้านของแผ่นไม้นั้นยื่นเข้าไปในอุโมงค์เหมือง เป็น “เครื่องฟังเสียงใต้ดิน” ที่ทำขึ้นมาชั่วคราว

“ถล่มลงมาเป็นระยะทางเท่าไหร่” ลั่วเอินหอบหายใจถาม