กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 53 งานเลี้ยงที่ซ่อนเจตนาย่ำแย่
สามวันให้หลัง ท้องฟ้าเพิ่งจะสลัวราง
ลั่วเอินยืนตรวจตราสัมภาระอยู่ใต้หอเฝ้าระวัง ชุดล่าสัตว์สีน้ำตาลเข้มสวมทับด้วยเกราะหนังเก่าครึ่งท่อน ที่เอวเหน็บกระบี่สั้นดาวตกเอาไว้ อัญมณีสีน้ำเงินหม่นแสงบนด้ามกระบี่ทอประกายริบหรี่ในแสงยามเช้า เฒ่าโซรินตั้งใจบำรุงรักษากระบี่ให้เป็นพิเศษเมื่อคืน ทั้งลับคมดาบและชโลมน้ำมัน
“มีแค่นี้เหรอ” มาร์ซากอดอกมองเขา คิ้วขมวดแน่นจนแทบหนีบยุงตายได้
“พอแล้ว” ลั่วเอินแขวนถุงหนังใส่น้ำไว้ข้างอานม้า “ไม่ได้จะไปออกรบสักหน่อย”
อลิเซียจูงม้าสองตัวออกมาจากคอกม้า ตัวหนึ่งคือม้าแผงคอสีเทาที่ลั่วเอินขี่เป็นประจำ อีกตัวคือม้าตัวเมียสีเกาลัดของนางเอง นางก็เปลี่ยนเครื่องแต่งกายเช่นกัน เกราะหนังสีคล้ำที่ปกติใส่เพื่อสะดวกต่อการลอบเร้นถูกเปลี่ยนเป็นชุดล่าสัตว์สีเขียวเข้ม ในกระบอกเกาทัณฑ์ใส่ลูกธนูไว้เพียงสิบดอก แต่คันธนูเปลี่ยนเป็นคันที่ยาวกว่าเดิม
“เอาไปแค่สิบดอกเหรอ” ลั่วเอินถาม
“พอแล้ว” นางเลียนน้ำเสียงของลั่วเอิน “ไม่ได้จะไปออกรบสักหน่อย”
คาลวินผู้เฒ่าพาเด็กหนุ่มหกคนจากหน่วยฝึกเดินเข้ามา คนพวกนี้ล้วนฝึกได้ดีที่สุดในช่วงนี้ แต่ละคนยืนตัวตรงแหน็ว มือกระชับหอกยาวที่เพิ่งตีขึ้นใหม่ ปลายหอกยังคงเป็นเหล็กเหนียวธรรมดา แต่ขัดถูจนขึ้นเงาวับ
“ไปส่งถึงระยะห้าลี้” คาลวินผู้เฒ่าพูดกับเด็กหนุ่มที่เป็นหัวหน้าทีม “จากนั้นรออยู่ที่นั่น ก่อนพระอาทิตย์ตกดินถ้าท่านเจ้าแคว้นยังไม่กลับมา ก็ให้ทำตามแผนสำรองที่สอง”