กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 52 ฤดูกาลผลิหน่อ
สายหมอกยามเช้ายังไม่ทันจางหาย ทุ่งรกร้างยังคงถูกห่อหุ้มไว้ด้วยม่านหมอกชื้นหนาวชั้นหนึ่ง
มาร์ซาเป็นคนแรกที่ผลักประตูไม้ออกไป ในมือของนางถือถุงผ้ากระสอบหยาบ ก้าวเท้าแผ่วเบาราวกับกลัวจะไปรบกวนสิ่งใด ยามเดินไปถึงหน้าประตูเรือนของแต่ละครัวเรือน นางจะหยิบดินออกมาหยิบมือเล็ก ๆ จากถุงผ้า เป็นดินสีน้ำตาลเข้มที่มีเศษรากหญ้าปะปน แล้วค่อย ๆ โรยลงในรอยแยกใต้คานประตูอย่างแผ่วเบา
ตอนที่เฒ่าเวินขยี้ตาเดินออกมา ก็เห็นนางกำลังก้มตัวอยู่หน้าประตูบ้านตนเองพอดี
“ทำอะไรอยู่น่ะ”
“ดินรับขวัญต้นกล้า” มาร์ซายืดตัวขึ้น ปัดเศษดินบนมือ “เมื่อวานข้าวโอ๊ตต้นแรกโผล่พ้นดิน ข้าเลยเอาดินใต้รากมานิดหน่อย แบ่งให้ทุกบ้านสักนิด จะได้ติดไอรับปราณปฐพีไปด้วย”
เฒ่าเวินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างออกมา ผู้หญิงคนนี้ดูแลบัญชีดูแลคลังเสบียง ตอนนี้กระทั่งเรื่องพรรค์นี้ยังคิดเผื่ออีก เขาย่อตัวลง ใช้นิ้วบี้เศษดินตรงรอยแยกประตูนั้นดู ยังคงมีไอชื้นของน้ำค้างยามเช้าติดอยู่
“ไป” เขาตะโกนเข้าไปในบ้านคำหนึ่ง “ไปดูต้นกล้ากัน”
บนคันนามีผู้คนมารวมตัวกันไม่น้อยแล้ว
ผืนดิน 70 หมู่แผ่ขยายออกไป บนทุ่งร้างหินเทาได้บุกเบิกจนบังเกิดผืนเขียวขจีที่มีชีวิตชีวาขึ้นมาจนได้ หน่ออ่อนของข้าวโอ๊ตเพิ่งโผล่ขึ้นมาสูงเพียงเศษเล็บเท่านั้น ขึ้นอยู่อย่างเบาบาง มองจากระยะไกลคล้ายกับมีใครโปรยเศษหยกกำมือหนึ่งลงบนพื้น แต่สำหรับคนกลุ่มนี้แล้ว สีเขียวสายนี้ล้ำค่ายิ่งกว่าอัญมณีใด ๆ ทั้งสิ้น