กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 47 ใต้แผ่นศิลา
แผ่นศิลาปริแตกในคืนวันที่สามหลังการเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง
เฒ่าเวินผู้เฝ้ายามได้ยินเสียงก่อนใครเพื่อน ไม่ใช่เสียงน้ำไหลหรือเสียงกระซิบอันเลือนรางเหมือนเมื่อก่อน ทว่าเป็นเสียงกร๊ากแตกหักของหินที่ดังชัดเจน เขาถือตะเกียงน้ำมันเข้าใกล้รั้ว มองเห็นใต้แสงจันทร์ว่าบนผิวแผ่นศิลาสีน้ำเงินเต็มไปด้วยรอยแตกร้าวคล้ายใยแมงมุม และในรอยแยกนั้นก็ส่องแสงสีฟ้าเรืองรองออกมาจาง ๆ
“ท่านเจ้าแคว้น แผ่นศิลาแตกแล้ว”
เสียงตะโกนปลุกคนไปค่อนอาณาเขต ตอนที่ลั่วเอินคลุมเสื้อวิ่งพรวดออกจากโรงงานชั่วคราว อลิเซียก็ถือธนูรีบรุดมาถึงริมรั้วแล้ว เฒ่าโซรินค้ำไม้เท้าตามติดมาด้านหลัง พอเห็นรอยแยกที่เปล่งแสงเหล่านั้น สีหน้าของชายชราก็พลันแปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
“ผนึกแตกแล้ว... เร็วกว่าที่คาดไว้เสียอีก”
แสงสีฟ้าใต้แผ่นศิลาเจิดจ้าขึ้นเรื่อย ๆ รอยแยกขยายกว้างด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือน แม้จะแผ่วเบาแต่ก็เกิดขึ้นต่อเนื่องไม่หยุด เสียงร้องอุทานด้วยความตกใจดังมาจากฝูงชนที่ล้อมเข้ามา เหล่าเด็ก ๆ ถูกผู้เป็นแม่กอดไว้แน่น
“ทุกคนถอยไป” ลั่วเอินตะโกนสั่ง “ถอยเข้าไปในกำแพง คาลวินผู้เฒ่า พานคนไปคุมประตูทั้งสี่ทิศไว้ อลิเซีย รวมพลหน่วยฝึก”
คำสั่งถูกปฏิบัติตามอย่างรวดเร็ว คนหนุ่มสาว 20 คนของหน่วยฝึกรีบตั้งแถวอย่างรวดเร็ว แม้ใบหน้าจะมีแววหวาดกลัวแต่ก็ยังนับว่าสุขุม คนทั่วไปถอยร่นเข้าไปในกำแพง บรรดาผู้ชายต่างหยิบฉวยยุทธภัณฑ์ทุกอย่างที่หาได้ ไม่ว่าจะเป็นจอบ พลั่วเหล็ก หรือกระบองไม้