กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 46 คืนก่อนการเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง
วันที่คูระบายน้ำเปิดรับน้ำ เกิดฝนตกกระหน่ำลงมาสายหนึ่ง
น้ำฝนปนสายน้ำจากลำธารหลั่งไหลเข้าสู่ทางน้ำที่ขุดขึ้นใหม่ ไหลซ่า ๆ ตามร่องดินเข้ามาในอาณาเขต สระน้ำสองแห่งระดับน้ำสูงขึ้นครึ่งฉื่อในชั่วข้ามคืน ผิวน้ำขุ่นมัวสะท้อนเงาท้องฟ้าสีเทาตะกั่ว ผู้คนยืนมองสายฝนอยู่ใต้ชายคา บนใบหน้าปรากฏแววผ่อนคลาย อย่างน้อยช่วงนี้ก็ไม่ต้องกลัดกลุ้มเรื่องน้ำอีกแล้ว
แต่ลั่วเอินไม่มีเวลามาดีใจ เขาสวมเสื้อฟางกันฝนเดินลาดตระเวนไปมาบนกำแพง น้ำฝนไหลรินลงมาตามปีกหมวก ทุ่งข้าวโอ๊ตท่ามกลางสายฝนดูเขียวขจียิ่งขึ้น รวงข้าวสาลีอันหนักอึ้งโน้มตัวลงต่ำ บางส่วนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองแล้ว
ผ่านไปอีกครึ่งเดือน อย่างมากที่สุดยี่สิบวัน ก็ถึงเวลาเก็บเกี่ยวแล้ว
“คลังเสบียงไม่พอ” มาร์ซาเดินตามหลังเขา แผ่นไม้ในมือหนีบสมุดบัญชีเอาไว้ ตอนนี้นางทำบัญชีคล่องแคล่วขึ้นเรื่อย ๆ “คลังเสบียงในตอนนี้เก็บเสบียงธัญพืชได้แค่สามส่วน ที่เหลือไม่มีที่ให้เก็บ”
“สร้างเพิงพักชั่วคราวล่ะ”
“สร้างไปสามหลัง เก็บเพิ่มได้สองส่วน” มาร์ซาพลิกสมุดบัญชี “แต่เพิงพักไม่กันความชื้น ธัญพืชจะขึ้นราได้ง่าย อีกทั้งการกะเทาะเมล็ด ตากแดดก็ต้องใช้สถานที่ ตอนนี้ลานตากธัญพืชถูกวัสดุก่อสร้างบ้านเรือนกินพื้นที่ไปครึ่งหนึ่ง”
ปัญหาเกี่ยวพันกันเป็นลูกโซ่ ลั่วเอินปาดน้ำฝนบนใบหน้า “ย้ายวัสดุก่อสร้างบ้านเรือนออกไปนอกกำแพงก่อน เคลียร์ลานตากธัญพืชให้ว่าง คลังเสบียง... เค่อลาว!”
หัวหน้าช่างสกัดหินวิ่งขึ้นมาจากใต้กำแพง “ท่านเจ้าแคว้น!”