Chapter 0044

ตอนที่ 44 อาณาเขตของไวเคานต์

คณะทูตนครหลวงมาถึงตอนเที่ยงของวันที่สิบ

รถม้า 5 คัน ทหารม้าองครักษ์ 20 นาย บนรถม้าคันหน้าสุดปักธงราชัน พื้นหลังสีทอง มีอินทรีดำสยายปีกตัวหนึ่ง ราชทูตเป็นขุนนางฝ่ายพลเรือนวัยกลางคนหน้าขาวมีเคราสั้น สวมชุดขุนนางสีม่วงเข้ม ตอนลงจากรถม้าก็ยกชายชุดขึ้นอย่างระมัดระวัง กลัวจะเปื้อนโคลน

ลั่วเอินพาคนทั้งหมดมารอต้อนรับอยู่นอกรั้ว อาณาเขตได้รับการทำความสะอาดล่วงหน้า ขยะในลานตากธัญพืชถูกกวาดทิ้ง เครื่องมือจัดวางเป็นระเบียบ แม้แต่ไก่และเป็ดก็ถูกขังไว้ในกรงชั่วคราว ทุกคนสวมเสื้อผ้าที่สะอาดที่สุด แม้ยังคงมีรอยปะซ้อนรอยปะ ทว่าก็ซักจนขาวซีด

“ผู้พิทักษ์ทุ่งรกร้าง ใต้เท้าไวเคานต์วินสตัน?” ราชทูตหยุดยืนห่างออกไป 10 ก้าว คลี่ม้วนผ้าไหมสีเหลืองออก

“กระหม่อมอยู่นี่” ลั่วเอินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว คุกเข่าข้างเดียวลงกับพื้น ผู้คนด้านหลังต่างคุกเข่าลงตาม

ราชทูตกระแอมไอ แล้วเริ่มอ่านราชโองการ ถ้อยคำสำนวนราชการสละสลวย ใจความสำคัญคือซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณ นิมิตมงคลปรากฏแก่แผ่นดิน ปูนบำเหน็จความจงรักภักดีทำนองนั้น อ่านอยู่นานถึงหนึ่งเค่อเต็ม ๆ สุดท้ายจึงเข้าสู่เนื้อหาสำคัญ

“...เลื่อนบรรดาศักดิ์แต่งตั้งโลเอิน วินสตัน เป็นไวเคานต์แห่งทุ่งรกร้าง พระราชทานสมัญญา ‘ผู้พิทักษ์’ ปกครองทุ่งร้างหินเทาและดินแดนโดยรอบ 100 ลี้ สืบทอดบรรดาศักดิ์ชั่วลูกหลาน พระราชทานเหรียญทอง 500 เหรียญ ผ้าต่วน 10 พับ เหล็กกลั่น 100 จิน พันธุ์ข้าวห้าสิบสือ จบราชโองการ”