กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 39 ลมหนาวต้นฤดูใบไม้ผลิ
หน่วยสอดแนมปรากฏตัวขึ้นในช่วงบ่ายของวันที่สาม
ไม่ใช่เกราะดำแบบมาตรฐานของกองหมาป่าทมิฬ แต่เป็นเสื้อคลุมหนังคละสี ม้าก็เป็นม้าคละสี ดูแล้วเหมือนทหารรับจ้าง มีทั้งหมดเจ็ดคน หยุดม้าอยู่ไกล ๆ บนเนินดินเตี้ยทางทิศเหนือ พลางชะเง้อมองมาทางหอเฝ้าระวัง เลนส์ของกล้องส่องทางไกลสะท้อนแสงแดดยามบ่ายเป็นประกายวาบขึ้นมาเป็นครั้งคราว
ลั่วเอินปีนขึ้นไปบนยอดหอเฝ้าระวังเพื่อสังเกตการณ์ร่วมกับคาลวินผู้เฒ่า
“เป็นคนของ ‘ไฮยีนาขนเทา’” คาลวินผู้เฒ่าหรี่ตา “กองทหารรับจ้างชื่อดังทางทิศเหนือ ขอแค่มีเงินก็ทำทุกอย่าง สอดแนม คุ้มกัน ลักพาตัว ฆ่าปิดปาก...ไม่เกี่ยงงานทั้งนั้น”
“พอดูออกไหมว่ามีจุดประสงค์อะไร”
“ดูเหมือนจะไม่ได้มาลงมือ” คาลวินผู้เฒ่ามากประสบการณ์ “ม้าไม่ได้ปลดอาน ทว่าคนไม่ยอมลงจากหลังม้า อาวุธแขวนไว้กับตัวม้า ไม่ได้ถือไว้ในมือ นี่เป็นขบวนสอดแนมตามแบบมาตรฐาน พร้อมจะเผ่นหนีได้ทุกเมื่อ”
ลั่วเอินคำนวณในใจ เจ็ดคน หากปะทะแตกหักย่อมเอาชนะได้ แต่เลี่ยงความสูญเสียไม่ได้ อีกทั้งยังเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น คราวหน้าที่มาอาจเป็นกองกำลังขนาดใหญ่
“อลิเซีย” เขาตะโกนลงไปใต้หอ “พาคนไปสามคน อ้อมผ่านป่าทางทิศตะวันตกไปดักเส้นทางถอยของพวกมัน อย่าเพิ่งลงมือ แค่โผล่หน้าให้เห็นก็พอ ให้พวกมันรู้ว่าเรามีคน”
“เข้าใจแล้ว” อลิเซียพยักหน้า เรียกเจ้าตัวใหญ่กับคนหนุ่มหน่วยก้านคล่องแคล่วอีกสองคน แล้วหายลับไปหลังโรงงานชั่วคราวอย่างเงียบเชียบ