กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 38 สายน้ำหมุนระหัด
วันที่กังหันน้ำถูกตั้งขึ้น หิมะหยุดนิ่งแล้ว ดวงตะวันเผยโฉมออกมาอย่างหาได้ยาก
ทุกคนมารวมตัวกันที่ริมลำธาร โครงกังหันน้ำขนาดใหญ่นอนนิ่งอยู่บนผืนหิมะ ใบพัดไม้สิบสองใบดูคล้ายวิหกที่กำลังสยายปีก เหล่ามู่โถวถูกพยุงให้นั่งลงบนก้อนหิน ห่อร่างด้วยผ้าห่มพลางเอ่ยสั่งการ แม้ว่าเขาจะยังป่วยมีไข้ แต่ก็ยังยืนกรานที่จะเฝ้ามองกังหันน้ำตั้งขึ้นด้วยตาตัวเอง
“ปลายทั้งสองข้างของแกนกลางให้รองหิน ต้องให้ราบเสมอกัน” เสียงของเหล่ามู่โถวแหบแห้งเล็กน้อย “ถ้าไม่ราบเสมอกัน เวลาหมุนมันจะโยกคลอน แล้วจะพังกระจายอย่างรวดเร็ว”
เค่อลาวนำพวกช่างสกัดหินไปคัดเลือกหินที่ริมลำธาร น้ำในลำธารไหลรินออกมาจากโพรงน้ำแข็งที่ถูกสกัด หนาวเหน็บเสียดแทงกระดูก พวกเขาใช้เชือกผูกมัดก้อนหิน ดึงขึ้นมาทีละก้อน แล้วก่อแท่นหินสองแท่นขึ้นตรงจุดที่เลือกไว้
“ตรงนี้สูงไปหน่อย” เหล่ามู่โถวหรี่ตามอง “รองแผ่นหินบาง ๆ เข้าไปอีกแผ่น”
แท่นหินถูกปรับแล้วปรับเล่า จนกระทั่งเหล่ามู่โถวพยักหน้า จากนั้นจึงเป็นช่วงสำคัญ นั่นคือการยกกังหันน้ำขึ้นแล้วพาดไว้บนแท่นหิน
“ทุกคน” ลั่วเอินตะโกน “มาช่วยกันลงแรงหน่อย”
เหล่าบุรุษต่างพากันเข้ามารุมล้อม ปลายทั้งสองข้างของแกนกลางถูกมัดด้วยเชือกเส้นหนา ข้างหน้าออกแรงดึง ข้างหลังช่วยผลัก ด้านข้างร่วมยก พวกผู้หญิงก็เข้ามาช่วย ออกแรงได้เท่าไรก็ช่วยเท่านั้น กระทั่งพวกเด็ก ๆ ยังกำหมัดน้อย ๆ แน่น เฝ้ามองด้วยความตื่นเต้นตึงเครียด
“หนึ่ง สอง สาม ยก”