กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 37 กองไฟและแผลหนาวกัด
ยามที่เลื่อนหิมะของหนูอ้วนมาถึง หิมะก็หยุดตกเป็นวันที่สี่แล้ว
ไม่ใช่ลากด้วยม้า แต่ลากด้วยสุนัข สุนัขตัวใหญ่ผอมโซจนเหลือแต่กระดูกสี่ตัวลากเลื่อนไม้ซอมซ่อ คราดหิมะจนเป็นร่องลึก หนูอ้วนพันกายหนาเตอะจนเหมือนหมี ขดตัวอยู่ด้านหลังเลื่อนหิมะ ใบหน้าหนาวสั่นจนเขียวคล้ำ
“ทะ... ท่านวินสตัน...” ฟันของเขากระทบกันกึก ๆ “เที่ยวนี้... เกือบเอาชีวิตมาทิ้งแล้ว...”
ลั่วเอินสั่งให้คนพยุงเขาเข้าไปในโรงงานชั่วคราว แล้วกรอกน้ำแกงร้อนไปหนึ่งชาม หนูอ้วนพักฟื้นอยู่ครู่ใหญ่ ถึงค่อยพูดจาได้คล่องปาก
“นำธัญพืชมาได้ไม่มาก” เขาชี้ไปยังกระสอบบนเลื่อนหิมะด้านนอก “ทางสัญจรยากเกินไป สุนัขก็ลากไม่ไหว ข้าวโอ๊ต 50 จิน เนื้อหมักเกลือ 30 จิน เกลือ 10 จิน แล้วยังมีสิ่งนี้...”
เขาล้วงห่อผ้าน้ำมันออกมาจากอกเสื้อแล้วเปิดออกอย่างระมัดระวัง ด้านในเป็นห่อเมล็ดพันธุ์หลายห่อที่มัดไว้อย่างแน่นหนามิดชิด
“หัวพันธุ์มันฝรั่งที่ท่านต้องการ” หนูอ้วนกล่าว “แล้วยังมีหัวไชเท้ากับกะหล่ำปลี ล้วนเป็นพันธุ์ทนหนาว ถึงต้นฤดูใบไม้ผลิก็เพาะปลูกได้ทันที”
ลั่วเอินรับเมล็ดพันธุ์มา ในใจค่อยโล่งอกขึ้นบ้าง มีสิ่งเหล่านี้ การเพาะปลูกในต้นฤดูใบไม้ผลิก็มีความหวังขึ้นมาแล้ว
“ทางเมืองหลวงเป็นอย่างไรบ้างแล้ว” เขาถาม