Chapter 0034

ตอนที่ 34 จุดจบวันที่เจ็ด

วันที่เจ็ด ยังไม่ทันรุ่งสางก็ได้ยินเสียงเขาสัตว์ศึกดังแว่วมา

ลั่วเอินพลิกตัวลุกขึ้นพรวด พุ่งปราดขึ้นไปยังหอเฝ้าระวัง บนทุ่งรกร้างทางทิศเหนือ เงาร่างคนมืดฟ้ามัวดินกลุ่มหนึ่งกำลังเคลื่อนพล ทหารม้าอยู่หน้า ทหารราบอยู่หลัง อย่างน้อยก็มีถึง 100 คน ในขบวนทัพปักธวัชสามผืน ผืนตรงกลางเป็นรูปหมาป่าทมิฬบนพื้นสีทอง สองผืนซ้ายขวาเป็นตราประจำตระกูลของทหารส่วนตัวชนชั้นสูง ผืนหนึ่งเป็นอินทรี อีกผืนหนึ่งเป็นอสรพิษ

“สามตระกูลรวมพลกันแล้ว” เฒ่าโซรินค้ำไม้เท้าเดินขึ้นมา สีหน้ายังคงซีดขาว ทว่าแววตากลับคมกริบ “กองหมาป่าทมิฬ ตระกูลเฟ่ยเอ่อร์ม่านแห่งป้อมรังอินทรี แล้วก็ตระกูลซือเน่ยเค่อแห่งหุบเขาอสรพิษ ช่างยกทัพมาเอิกเกริกยิ่งใหญ่นัก”

ลั่วเอินหรี่ตานับดู “ทหารม้า 40 นาย ทหารราบ 80 นาย รวมทั้งหมด 120 นาย แล้วฝ่ายเราล่ะ”

“คนที่สู้ได้ ถ้านับรวมทั้งหมดแล้ว มี 27 คน” เฒ่าโซรินชะงักไปครู่หนึ่ง “รวมผู้หญิงอีก 5 คนด้วย”

27 คนปะทะ 120 คน กำแพงหอเฝ้าระวังเตี้ย รั้วไม้ชำรุด ธัญพืชในคลังเสบียงเหลือเพียงสามส่วน ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็เป็นหนทางตันไร้รอด

“พวกเขาจะไม่บุกโจมตีหักหาญ” อลิเซียขึ้นมาสมทบเช่นกัน ลมยามเช้าพัดเส้นผมยุ่งเหยิงของนางปลิวไสว “จะเกลี้ยกล่อมให้ยอมจำนนก่อน หากเกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ ถึงจะค่อย ๆ บดขยี้ถ่วงเวลา รอให้พวกเราอดตายหรือกระหายน้ำตาย”