กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 33 ส่วนลึกของเส้นชีพจรปฐพี
ช่วงเที่ยงของวันที่หก ทั้งสามคนยืนอยู่ที่ปากทางเข้าอุโมงค์เหมือง
ลั่วเอินสะพายกระบี่สั้นดาวตก เครื่องรางใบไม้เงินบนด้ามกระบี่ร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย อลิเซียซุกขวดหยกน้ำค้างจันทราไว้ในอกเสื้อ มือขวากำคันธนูยาวเอาไว้แน่น—เฒ่าโซรินบอกว่าลงไปข้างล่างห้ามใช้เครื่องเหล็ก แต่นางยังยืนกรานจะพกไปด้วย “เผื่อมีเหตุไม่คาดฝัน” ตัวเฒ่าโซรินเองค้ำไม้เท้า ที่เอวเหน็บค้อนอักขระเอาไว้ หัวค้อนพันห่อด้วยผ้าหนา
“มีแค่พวกเราสามคนเท่านั้นที่ลงไปได้” ชายชราพูดย้ำอีกรอบ “คนเยอะไปก็ไม่มีประโยชน์ มีแต่จะเกะกะวุ่นวาย”
หน้าบากนอนอยู่บนเปลหามที่ถูกยกเข้ามา ใบหน้าซีดเผือดแต่แววตามุ่งมั่น “ฉันไปด้วย”
“แผลของนาย—”
“ฉันรู้ทาง” หน้าบากพูดแทรกเฒ่าโซริน “ตอนขุดเหมืองในอดีต ฉันเคยเข้าไปใกล้จุดผนึกแห่งที่สอง ทางแยกบางสายไม่มีในแผนที่ ฉันพาพวกนายไปทางลัดได้”
ลั่วเอินย่อตัวลง “ร่างกายของนายทนไม่ไหวหรอก”
“ทนไหวสิ” หน้าบากฉีกยิ้ม ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ “ยังไงถ้าไม่เข้าไปก็รอความตายอยู่ดี เข้าไปแล้ว... เผื่อว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง”
ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ลั่วเอินมองไปทางเฒ่าโซริน ชายชราถอนหายใจ “หามไปด้วยก็แล้วกัน แต่พอถึงใกล้จุดผนึก นายต้องอยู่ข้างนอก”