Chapter 0032

ตอนที่ 32 การเดินทางกลับเจ็ดวัน

รุ่งเช้าวันที่ห้า ริมขอบป่ามีหมอกลง

อลิเซียหมอบอยู่หลังพุ่มไม้ แนบหูกับพื้นดิน เสียงฝีเกือกม้าดังแว่วมาจากที่ไกล รวมถึงเสียงเสียดสีเบา ๆ ของโลหะ ไม่ได้มีแค่จุดเดียว นางค่อย ๆ แหวกกิ่งไม้ใบไม้ออก มองผ่านหมอกยามรุ่งออกไป

บนที่โล่งกลางป่า ทหารม้าห้านายกำลังล้อมกองไฟย่างของกิน ทั้งหมดสวมเกราะเบาของกองหมาป่าทมิฬ ม้าผูกไว้กับต้นไม้ด้านข้าง ไกลออกไปก็ยังมีแสงไฟทำนองเดียวกันอีกหลายจุด

พวกเขาปิดทางออกป่าแล้ว

ในหัวใจของอลิเซียจมดิ่งลง ขวดหยกผูกแน่นอยู่ในอกเสื้อ สัมผัสได้ถึงไอเย็นชุ่มฉ่ำผ่านเนื้อผ้า น้ำค้างจันทราโดนแสงจ้าไม่ได้ และสั่นไหวรุนแรงไม่ได้เช่นกัน มิเช่นนั้นจะเสื่อมสลาย เดิมทีนางตั้งใจจะเร่งเดินทางเต็มกำลัง อย่างช้าที่สุดเย็นวันนี้น่าจะกลับถึงหอเฝ้าระวัง ทว่าตอนนี้...

“หัวหน้าบอกให้พิทักษ์จนถึงวันที่เจ็ด” ทหารม้านายหนึ่งฉีกเนื้อแห้ง “ถ้าเอลฟ์ครึ่งสายเลือดนั่นออกมาจากรังเอลฟ์ได้จริง ยังไงก็ต้องผ่านตรงนี้”

“ถ้าให้ฉันพูดนะ บุกเข้าไปฆ่าตรง ๆ ก็สิ้นเรื่อง” อีกคนถ่มน้ำลาย “มัวแต่อืดอาดยืดยาดอยู่ได้”

“แกรู้บ้าอะไร ป่าเอลฟ์เป็นที่ที่บุกซี้ซั้วได้หรือ แค่หลงทางยังถือว่าเบา หากเจอต้นไม้ที่ขยับได้พวกนั้น จะตายยังไงยังไม่รู้ตัวเลย”