กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 31 การบุกจู่โจมยามค่ำคืนกับบททดสอบ
แสงจากคบเพลิงส่ายไหวไปมาท่ามกลางความมืดมิดของราตรี
ลั่วเอินหมอบอยู่หลังประตูรั้ว หรี่ตานับเงาคนด้านนอก สิบสองคน ไม่สิ สิบสามคน ทุกคนล้วนขี่ม้า ในมือถืออาวุธ ไม่ใช่อุปกรณ์แบบมาตรฐานของกองหมาป่าทมิฬ แต่หลากหลายปะปนกันไป มีทั้งกระบี่ยาว มีทั้งมีดพร้า และยังมีอีกคนที่กำลังควงค้อนโซ่
“พวกโจรเหรอ” หน้าบากย่อตัวต่ำพลางขยับเข้ามาใกล้
“ไม่เหมือน” คาลวินไม่อยู่ ลั่วเอินจึงต้องประเมินด้วยตัวเอง พวกโจรไม่มีทางมีม้าที่พร้อมเพรียงเช่นนี้ และไม่มีทางจัดขบวนทัพได้มั่นคงขนาดนี้ คนพวกนี้หลังจากลงจากหลังม้าก็กระจายตัวออกเป็นรูปพัด ค่อย ๆ เคลื่อนตัวมาข้างหน้าอย่างช้า ๆ ท่วงท่าคล่องแคล่วชำนาญยิ่งนัก
ชายฉกรรจ์ที่เป็นหัวหน้าหยุดยืนอยู่นอกรั้วในระยะสามสิบก้าว คนผู้นี้สวมเสื้อคลุมหนังเก่าขาด บนใบหน้ามีรอยแผลเป็นกรีดลากตั้งแต่โหนกคิ้วยาวลงไปถึงคาง ดูดุร้ายน่าสะพรึงกลัวภายใต้แสงจันทร์
“คนข้างในฟังให้ดี” ชายหน้าบากตะโกนลั่น “ส่งธัญพืชออกมาซะ แล้วจะไว้ชีวิตพวกแก”
พุ่งเป้ามาที่ธัญพืชจริงด้วย ลั่วเอินแค่นยิ้มเย็นในใจ กองหมาป่าทมิฬเพิ่งจะกวาดไปครึ่งหนึ่ง พวกโจรก็ตามหลังมาปล้นส่วนที่เหลือทันควัน ช่างประสานงานกันได้เข้าขาดีจริง ๆ
“เสบียงไม่มีแล้ว” เขายืดตัวขึ้นตอบกลับ “เมื่อวานกองหมาป่าทมิฬขนไปหมดแล้ว”
“ผายลม” ชายหน้าบากถ่มน้ำลาย “ฉันเฝ้าจับตาดูมาตั้งสามวันแล้ว ในคลังยังเหลืออยู่อีกครึ่งหนึ่ง ส่งมอบออกมาให้เร็วเข้า ไม่อย่างนั้นจะเผาไอ้ที่ซอมซ่อแห่งนี้ทิ้งให้ราบ”