กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 29 ช่วงเวลาเปิดไพ่
เก็บเกี่ยวข้าวสาลีมาถึงวันที่สี่ คลังเสบียงก็อัดแน่นจนล้นปรี่
หน้าบากนั่งอยู่ข้างกองข้าวสาลี ในมือกำเมล็ดข้าวสาลีไว้กำหนึ่งพลางนับทีละเม็ดเล่น เจ้าตัวใหญ่พิงวงกบประตูนอนสับปะหงก เสียงกรนดังเหมือนสูบลม มาร์ซาพาพวกผู้หญิงปูผ้าน้ำมันที่ลานตากธัญพืช นำมัดข้าวสาลีสองสามมัดสุดท้ายออกมากางตากแดด แดดกำลังดี ตากสักสองวันก็เริ่มนวดข้าวได้แล้ว
ลั่วเอินไม่ได้อยู่ที่คลังเสบียง เขาพกแผ่นหนังแกะนั้นไว้ในอกเสื้อ แล้วตรงดิ่งไปยังโรงงานชั่วคราวที่ตาเป๋มักจะอยู่
ในโรงงานชั่วคราวร้อนระอุราวกับลังถึง ตาเป๋เปลือยท่อนบน กำลังกวัดแกว่งค้อนทุบแท่งเหล็กดิบที่เผาจนแดงก่ำ สะเก็ดไฟกระเด็นว่อนไปทั่วห้อง เสียงติ๊งตังสะเทือนจนแก้วหูดังบัซ ๆ
ลั่วเอินยืนอยู่ที่หน้าประตูครู่หนึ่ง รอจนค้อนฟาดลงมาดอกหนึ่ง จึงเอ่ยปากขึ้น “คุยกันหน่อย”
ตาเป๋ไม่หันกลับมา เขายกค้อนขึ้นกวัดแกว่งอีกครั้ง “ยุ่งอยู่”
“เดี๋ยวนี้แหละ” น้ำเสียงของลั่วเอินไม่ดัง ทว่าแฝงความเด็ดขาดที่ไม่อาจปฏิเสธ
ค้อนหยุดชะงักกลางอากาศ ตาเป๋ค่อย ๆ วางค้อนลง ใช้คีมคีบแท่งเหล็กดิบจุ่มลงในน้ำ เสียงฉ่าดังขึ้นพร้อมไอสีขาวพวยพุ่ง เขาปาดเหงื่อทีหนึ่งแล้วหันกลับมา ใบหน้าเปรอะเปื้อนคราบดำคราบเทาเป็นทาง “เรื่องอะไรทำไมต้องพูดเอาตอนนี้”
ลั่วเอินล้วงแผ่นหนังแกะออกมาจากอกเสื้อ คลี่ออก แล้วปูลงบนโต๊ะทำงาน