กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 28 การเก็บเกี่ยวและเงามืด
ท้องฟ้ายังไม่สว่างดี ลั่วเอินก็ถูกเสียงดังจากด้านนอกปลุกให้ตื่นขึ้น
เขาหยิบเสื้อคลุมมาสวมก่อนจะเดินออกไป หมอกยามรุ่งราวกับม่านผ้าโปร่งสีเทาที่แผ่คลุมทุ่งรกร้าง เอาไว้ ตรงปลายสุดของทุ่งข้าวสาลีมีเงาร่างคนตะคุ่ม ๆ หน้าบากกับเจ้าตัวใหญ่นั่งยอง ๆ อยู่ตรงหัวแปลง กำลังกระซิบกระซาบพลางมองดูรวงข้าวสาลี
“รวงนี้หนักมือจริง ๆ” หน้าบากประคองรวงข้าวสาลีกำหนึ่งอย่างระมัดระวัง มือข้างนั้นของเขายังคงเป็นสีเทาดำ ทว่าจางลงไปบ้างแล้ว “เหล่าจื่อขุดเหมืองมาครึ่งค่อนชีวิต ไม่เคยเห็นพืชผลที่แน่นทึบขนาดนี้มาก่อนเลย”
เจ้าตัวใหญ่หัวเราะซื่อ ๆ “มาร์ซาบอกว่าตากแดดอีกสักเจ็ดแปดวันก็เก็บเกี่ยวได้แล้ว”
ลั่วเอินเดินเข้าไปหา ทั้งสองคนรีบลุกขึ้นยืน หน้าบากซ่อนมือไว้ข้างหลัง ตั้งแต่เกิดเรื่องในคืนนั้น เขาก็พูดน้อยลง แต่กลับทำงานหนักยิ่งกว่าใคร ๆ
“มือเป็นยังไงบ้าง” ลั่วเอินถาม
หน้าบากยื่นมือขวาออกมา สีเทาดำจางลงจนกลายเป็นสีน้ำเงินอ่อนแล้ว “ตาเป๋เอายาขี้ผึ้งมาให้ ออกแรงเต็มที่ไม่ได้ แต่ยังทำงานเบา ๆ ไหว”
“ตอนเก็บเกี่ยว นายคอยมัดฟางนะ” ลั่วเอินตบบ่าเขาเบา ๆ “งานนั้นต้องละเอียดหน่อย”
แววตาของหน้าบากเป็นประกายขึ้นมา เขารีบพยักหน้าอย่างหนักแน่น