กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 27 ชีพจรปฐพีตื่นขึ้น
ยามเที่ยงคืน แสงจันทร์ถูกเมฆหนาบดบัง ในทุ่งข้าวสาลีมีเพียงแสงคบเพลิงประปรายที่ไหวระริก
แขนข้างนั้นที่ยื่นออกมาจากใต้แผ่นหินปีนป่ายออกมาจนหมดสิ้นแล้ว—หากจะบอกว่าเป็นแขน มิสู้บอกว่าเป็นโครงกระดูกศพที่ฝืนคงรูปกายมนุษย์ไว้ ผิวเนื้อเหี่ยวแห้งแนบชิดติดกระดูก ปรากฏเป็นร่างผสมประหลาดพิกลระหว่างโครงกระดูกเรียวยาวอันเป็นเอกลักษณ์ของเอลฟ์กับข้อต่อหนาบึกบึนเยี่ยงคนแคระ ในเบ้าตากลวงเปล่ามีแสงสีแดงเข้มเต้นระริก ราวกับเป็นหุ่นเชิดที่ถูกพละกำลังบางอย่างขับเคลื่อนอย่างบีบบังคับ
“ถอยไป! ทุกคนถอยออกไปนอกรั้ว!” ลั่วเอินชักกระบี่ออกมาทันควัน พลางปกป้องมาร์ซากับทอมไว้ด้านหลัง
อลิเซียน้าวคันธนูยาวจนสุด ลูกธนูเล็งตรงไปที่ศีรษะของสิ่งนั้น “โครงกระดูกผสมระหว่างเอลฟ์กับคนแคระ... เป็นไปได้อย่างไรกัน”
ตาเป๋ยันไม้เท้าก้าวพรวดขึ้นหน้า หรี่ตาลงพินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด “ไม่ใช่การผสมแต่กำเนิด หากแต่ถูกพละกำลังบางอย่างตัดต่อประกบเข้าด้วยกันอย่างบีบบังคับ พวกเธอดูที่หน้าอกสิ—”
ภายในทรวงอกอันเปิดเปลือยของโครงกระดูกศพ หินอักขระขนาดเท่ากำปั้นที่เปล่งแสงสีฟ้าจาง ๆ ฝังอยู่ระหว่างกระดูก หินก้อนนั้นแตกหักไปเกินครึ่งแล้ว และในรอยแยกมีไอหมอกสีดำซึมไหลออกมา
“ศิลาผนึก” ตาเป๋กล่าวเสียงเคร่งขรึม “ส่วนหนึ่งของตัวผนึก ใช้เพื่อรักษาความสมดุล บัดนี้มันแตกแล้ว สิ่งที่ถูกผนึกจึงหลุดรอดออกมา”
โครงกระดูกศพเงยศีรษะขึ้นขวับ ส่งเสียงคำรามไร้สำเนียง ก่อนจะโถมเข้าใส่หน้าบากที่อยู่ใกล้ที่สุด