Chapter 0020

ตอนที่ 20 สัญลักษณ์นัดหมายจากแดนไกล

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ลั่วเอินก็เรียกอลิเซียกับคาลวินให้ไปตรวจดูที่ค่ายพักทางทิศเหนือด้วยกัน

หมอกยามรุ่งยังไม่จางหาย ทั่วทั้งทุ่งรกร้างดูมัวซัว ทั้งสามคนเดินอย่างรวดเร็วโดยไม่มีใครเอ่ยปาก อลิเซียเดินนำหน้า มือกระชับคันธนู สายตากวาดมองสำรวจรอบด้าน คาลวินระวังหลัง มือวางทาบอยู่บนด้ามกระบี่ พร้อมจะชักกระบี่ออกมาได้ทุกเมื่อ

เดินไปได้ราวสองเค่อ โครงร่างของค่ายพักก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า บรรดากระโจมเอียงกระเท่เร่ บางส่วนถูกลมพัดพังทลายไปแล้ว บริเวณใจกลางค่ายพัก เสาไม้ต้นนั้นดูสะดุดตาเป็นพิเศษ มันสูงกว่าตัวคน ปลายเสาถูกเหลาจนแหลมคม ด้านบนผูกผ้าสีเทาไว้ผืนหนึ่ง บนผืนผ้ามีสัญลักษณ์รูปวงกลมซ้อนเส้นกากบาทวาดเอาไว้

“ที่นี่แหละ” อลิเซียหยุดฝีเท้า

ลั่วเอินเดินเข้าไปดูสัญลักษณ์นั้นอย่างละเอียด ผ้าเป็นเพียงผ้าป่านหยาบธรรมดา แต่สีที่ใช้วาดสัญลักษณ์กลับพิเศษอยู่บ้าง ไม่ใช่ผงถ่าน และไม่ใช่เลือด หากแต่เป็นผงสีแดงเข้มชนิดหนึ่ง พอขยับเข้าไปดมใกล้ ๆ ก็ได้กลิ่นสนิมเหล็กปนกลิ่นกำมะถัน

“เหมือนเป็นผงที่บดมาจากแร่หิน” คาลวินเอ่ย

ดินรอบเสาไม้ถูกขุดพรวนขึ้นมา พอจะมองออกว่ามีสิ่งของถูกฝังอยู่ ลั่วเอินใช้เท้าเขี่ยดินร่วนด้านบนออก เผยให้เห็นท่อนไม้ไหม้เกรียมครึ่งท่อนกับเศษผ้าอีกสองสามชิ้น ซึ่งเป็นเศษชิ้นส่วนเกราะหนังแบบเดียวกับที่พวกลูกน้องของตาเดียวสวมใส่