กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 21 การพบกันในคืนจันทร์เพ็ญ
ช่วงกลางวันของวันจันทร์เพ็ญผ่านไปอย่างเชื่องช้าเป็นพิเศษ
ลั่วเอินตื่นแต่เช้าตรู่ตามปกติ ทว่าตลอดทั้งวันกลับใจลอย เมื่อมาร์ซาเรียกเขากินข้าว เขาก็กำลังเหม่อมองลานบ่อน้ำ ตาเป๋มาหาเขาเพื่อหารือเรื่องอักขระ เขาพูดไปเพียงสามประโยคใจก็ลอยไปที่อื่น แม้กระทั่งตอนที่ทอมดึงตัวเขาไปดูแมลงปอที่จับมาใหม่ เขาก็แค่ส่งเสียง “อืม” ตอบรับไปสองคำเท่านั้น
“นายน้อยเป็นอะไรไป” มาร์ซาเอ่ยถามคาลวินเสียงเบา
ทหารผ่านศึกส่ายหน้า ไม่ได้เอ่ยคำใด แต่หลังจากกินอาหารเที่ยงเสร็จ เขาก็เรียกลั่วเอินไปข้าง ๆ แล้วยื่นสิ่งหนึ่งให้เขา มันคือเกราะหนังตัวเก่าที่ผ่านการซ่อมแซมมาหลายครั้ง ทว่าตามจุดสำคัญกลับเย็บเสริมด้วยแผ่นเหล็กบาง ๆ ชั้นหนึ่ง
“สวมไว้” คาลวินกล่าว “แม้จะกันดาบไม่ได้ แต่ก็พอป้องกันเกาทัณฑ์ตกใส่ได้”
ลั่วเอินรับเกราะหนังมา สัมผัสได้ถึงน้ำหนักที่หนักอึ้ง นี่คือตัวที่คาลวินสวมเอง ยามนี้กลับมอบให้เขา
“แล้วนายล่ะ”
“ฉันยังมีตัวสำรองอยู่อีกตัว” คาลวินตบไหล่เขา “คืนนี้ระวังตัวด้วย สัญญาณจำได้แม่นยำแล้วใช่ไหม”
“จำได้แม่นแล้ว”