กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 19 ควันไฟยามเช้า
เมื่อแสงอรุณยามเช้าส่องผ่านรอยแยกของปากทางห้องใต้ดินเก็บเสบียงเข้ามา ลั่วเอินก็ตื่นขึ้น
ไม่ใช่ตื่นขึ้นเองตามธรรมชาติ แต่ถูกกลิ่นหอมกรุ่นปลุกให้ตื่น มันคือกลิ่นหอมไหม้เกรียมอันเป็นเอกลักษณ์เวลาที่ข้าวสาลีถูกย่างบนแผ่นหิน ผสมผสานกับกลิ่นควันจากการเผาฟืนใหม่ เขาลุกขึ้นนั่ง คนอื่น ๆ ในห้องใต้ดินเก็บเสบียงยังคงหลับอยู่ ชายหน้าบากกรนเสียงดังฟู่ว เจ้าตัวใหญ่นอนกัดฟัน ตาเป๋นอนขดตัวอยู่ที่มุมห้อง ในอ้อมแขนยังกอดแผ่นหนังแกะม้วนนั้นไว้
ลั่วเอินย่องปีนขึ้นไปอย่างเบามือ ทางด้านห้องครัว มาร์ซาก่อไฟขึ้นแล้ว ในหม้อเหล็กกำลังต้มโจ๊ก บนแผ่นหินมีแผ่นแป้งวางแผ่อยู่ หมอกยามรุ่งลอดผ่านรอยแยกของประตูเข้ามา ม้วนตัวเป็นกลุ่มควันสีขาวโพลนรอบกายของนาง
“อาหม่าซา ตื่นเช้าขนาดนี้อีกแล้วเหรอ”
มาร์ซาหันกลับมายิ้ม “คนแก่แล้ว นอนน้อยลง นายน้อยจะนอนต่ออีกสักหน่อยไหม”
“ตื่นแล้วก็นอนไม่หลับแล้ว” ลั่วเอินเดินไปที่หน้าประตู สูดอากาศอันสดชื่นบริสุทธิ์ยามเช้าเข้าไปเต็มปอด
ยามเช้าของทุ่งรกร้างช่างงดงาม ท้องฟ้าทางทิศตะวันออกเริ่มสว่างเป็นสีขาวนวล จากนั้นค่อย ๆ ย้อมเป็นสีส้มปนแดง เค้าโครงของภูผาหินที่อยู่ไกลออกไปเริ่มชัดเจนขึ้นท่ามกลางแสงอรุณ คล้ายกับสัตว์ยักษ์ที่หมอบนิ่งอยู่ ทุ่งข้าวสาลียังคงถูกปกคลุมด้วยหยาดน้ำค้าง เขียวชอุ่มไปทั่ว รวงข้าวสาลีก็ดูถ่วงหนักขึ้นกว่าเมื่อวานอีกนิด