กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 12 การค้าและตัวแปร
เช้าวันที่สาม ลั่วเอินก็ตื่นขึ้นแล้ว
ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ ยังมืดเทา ๆ เขาลุกขึ้นอย่างเบามือ ไม่ให้รบกวนคนอื่น ในห้องใต้ดินเก็บเสบียงมีเสียงกรนดังขึ้นลงไม่ขาด—เสียงกรนของหน้าบากดังที่สุด เจ้าตัวใหญ่บางครั้งขบฟัน ตาเป๋หลับเงียบที่สุด แทบไม่ได้ยินเสียงหายใจ
ลั่วเอินเดินไปถึงริมบ่อ หมอกยามรุ่งยังไม่สลาย ปากบ่อพ่นไอสีขาว เขาย่อตัวลง จ้องมองน้ำในบ่อ ผิวน้ำสะท้อนสีฟ้าที่ค่อย ๆ สว่างขึ้น สงบนิ่งไร้ระลอก
วันนี้ต้องไปค้ากับคนแคระเทา และต้องตกลงเรื่องตีก็อบลิน สามวันที่ผ่านมาเตรียมการไว้เกือบพร้อมแล้ว: วางกับดักไว้แล้ว อาวุธลับคมแล้ว เสบียงแห้งเตรียมพอแล้ว แต่ในใจก็ยังไม่วางใจ
เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง ลั่วเอินหันกลับไป เป็นอลิเซีย เธอแต่งกายเรียบร้อยแล้ว มีธนูพาดอยู่บนหลัง และกระบอกลูกศรห้อยอยู่ที่เอว
“มาเช้าขนาดนี้?” ลั่วเอินถาม
“นอนไม่หลับ” อลิเซียเดินเข้ามา แล้วก็ย่อตัวลงข้างบ่อ “เมื่อคืนฉันเฝ้ายามครึ่งหลัง เห็นไฟลุกทางทิศเหนือ พวกตาเดียวน่าจะยังขุดอยู่ อาจขุดทั้งคืน”
“ขุดพบอะไรหรือยัง?”
“ไม่รู้ แต่เช้านี้ก่อนหมอกสลาย ฉันเห็นค่ายของพวกเขามีม้าเพิ่มสองตัว แบกของอยู่” อลิเซียหยุดชั่วครู่ “ฉันรู้สึกอยู่ตลอดว่า… พวกเขาใกล้จะพบอะไรบางอย่างแล้ว”