Chapter 0010

ตอนที่ 10 เขตดินทรุด

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ลั่วเอินพาคาลวินและตาเป๋มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ

ท้องฟ้าเพิ่งสาง ทุ่งรกร้างยังคงถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกบาง ทั้งสามเดินเลียบก้นแม่น้ำแห้งขอดขึ้นไปทางต้นน้ำได้หนึ่งลี้กว่า จากนั้นจึงเลี้ยวไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ สภาพพื้นดินแถบนี้แตกต่างออกไปอย่างเห็นได้ชัด ดินร่วนซุยกว่าเดิม เหยียบลงไปแล้วนวดยวบ บางแห่งยังมีรอยแตกระแหง

“ระวังหน่อย” ตาเป๋ยันกระบองไม้ เดินนำหน้าลาดตระเวนเส้นทาง “ดินแบบนี้ถล่มง่าย”

เดินไปได้ราวครึ่งลี้ เบื้องหน้าก็ปรากฏแอ่งดินขึ้นแห่งหนึ่ง แอ่งดินไม่ใหญ่นัก กว้างเพียงราวสิบจั้ง ด้านในมีหญ้าแห้งขึ้นโหรงเหรง ทว่าน่าประหลาดที่ใจกลางแอ่งดินกลับทรุดตัวลงไปส่วนหนึ่ง เผยให้เห็นปากถ้ำดำมืด ดินบริเวณขอบปากถ้ำยังคงร่วงกราวลงไปด้านล่าง

“คือที่นี่แหละ” ลั่วเอินเทียบดูกับแผนที่ของท่านพ่อ

ทั้งสามขยับเข้าไปใกล้ด้วยความระมัดระวัง ปากถ้ำกว้างกว่าตัวคนหนึ่งคน ลึกจนมองไม่เห็นก้น ลั่วเอินหยิบก้อนหินก้อนหนึ่งขว้างลงไป ครู่ใหญ่ทีเดียวกว่าจะได้ยินเสียงตกกระทบพื้น เป็นเสียงทึบ ๆ คล้ายตกลงบนผืนดิน

“ไม่ตื้นเลย” คาลวินชะโงกหน้ามอง “อย่างน้อยก็สามจั้ง”

ตาเป๋นั่งยองลงข้างขอบปากถ้ำ กอบดินขึ้นมากำมือหนึ่งแล้วดมดู “มีกลิ่นอับ แล้วก็... กลิ่นสนิมเหล็ก ด้านล่างอาจมีของอยู่จริง ๆ”

“จะลงไปอย่างไร” ลั่วเอินถาม