Chapter 0008

ตอนที่ 8 ศึกคืนจันทร์เพ็ญ

ในวันเพ็ญนี้ บรรยากาศเริ่มผิดปกติตั้งแต่ช่วงเช้าตรู่

เริ่มจากน้ำบ่อที่จู่ ๆ ก็ขุ่นคลั่ก น้ำที่ตักขึ้นมามีตะกอนทรายสีน้ำตาลแดงปนอยู่ ส่งกลิ่นคล้ายสนิมเหล็ก จากนั้นนกในแปลงข้าวสาลีก็พากันบินหนีไปจนหมด ทั้งนกกระจอกและนกจาบฝนที่เคยส่งเสียงเจื้อยแจ้วเป็นประจำไม่หลงเหลืออยู่แม้แต่ตัวเดียว ทุ่งรกร้างเงียบสงบจนน่าขนลุก แม้แต่สายลมก็ยังหยุดนิ่งแล้ว

ตาเป๋นั่งยอง ๆ อยู่ข้างบ่อน้ำ จ้องมองน้ำที่ขุ่นมัวอยู่นานสองนาน ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยว่า “ใต้ดินกำลังออกรบ”

“คนแคระเทากับก็อบลินเหรอ” ลั่วเอินถาม

“อืม” ตาเป๋ใช้กระบวยไม้ตักน้ำขึ้นมาเล็กน้อย ยื่นไปจ่อใต้จมูกเพื่อดมกลิ่น “กลิ่นคาวเลือด ดูท่าพวกก็อบลินคงลอบเข้าไปถึงอาณาเขตปกครองของคนแคระเทาแล้ว”

ช่วงบ่าย ทุกคนออกเดินทางล่วงหน้าก่อนกำหนด

ลั่วเอิน อลิเซีย และตาเป๋ทั้งสามคนมุ่งหน้าไปยังท้องน้ำแห้งขอดเพื่อทำหน้าที่เป็นเหยื่อล่อ คาลวินพาผู้เฒ่าจอห์น มาร์ซา และทอมคอยเฝ้าหอเฝ้าระวัง เชลยทั้งสองอย่างหน้าบากและเจ้าตัวใหญ่ก็ถูกทิ้งไว้ช่วยงานเช่นกัน แม้ขาของหน้าบากจะยังไม่หายดี แต่ก็ยังสามารถง้างธนูยิงได้

ก่อนออกเดินทาง มาร์ซายัดขนมปังข้าวสาลีใส่อกเสื้อของทุกคนคนละก้อน “ต้องกลับมาให้ได้นะ” ขอบตาของนางแดงก่ำ

ทอมดึงชายเสื้อของลั่วเอินเอาไว้ “นายน้อย ผม…ผมก็อยากไปด้วย”