Chapter 0006

ตอนที่ 6 บทสนทนาข้างแปลงข้าวสาลี

พอฟ้าสาง ผู้เฒ่าจอห์นก็หิ้วตัวเชลยทั้งสองคนออกมาจากห้องใต้ดินเก็บเสบียง

คนหนึ่งคือคนที่ถูกซุงกลิ้งทับจนขาหัก มีชื่อเรียกว่าหน้าบาก ซึ่งไม่ใช่ว่าบนหน้ามีแผลเป็นจริง ๆ แต่เป็นฉายา ส่วนชายร่างกำยำอีกคนที่ไหล่ถูกยิงด้วยเกาทัณฑ์ คนอื่นต่างเรียกเขาว่าเจ้าตัวใหญ่ ทั้งสองถูกมัดไว้ทั้งคืน ใบหน้าจึงซีดเหลืองราวขี้ผึ้ง

ลั่วเอินยกก้อนสือมาทำเป็นเก้าอี้ นั่งลงตรงข้ามพวกเขา คาลวินกอดกระบี่เล่มกว้างยืนอยู่ด้านข้าง ตาเป๋นั่งยอง ๆ ลับมีดสั้นเล่มนั้นอยู่ริมบ่อน้ำ ทว่าสายตากลับเหลือบมองมาทางนี้เป็นระยะ

“ใครส่งพวกนายมา” ลั่วเอินถาม

หน้าบากก้มหน้าไม่ส่งเสียง เจ้าตัวใหญ่กลับเหลือบเปลือกตาขึ้นมองแวบหนึ่งแล้วก็ก้มต่ำลงไปอีก

“ไม่พูดก็ไม่เป็นไร” ลั่วเอินไม่รีบร้อน “รอพวกนายรักษาแผลหายดี ฉันจะปล่อยพวกนายไป ทุ่งรกร้างกว้างใหญ่ขนาดนี้ พวกนายคิดหาทางกลับไปทางทิศเหนือเอาเอง แต่ทว่า...”

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง “หัวหน้าตาเดียวของพวกนายหนีไปแล้ว เขาต้องคิดแน่ว่าพวกนายไม่ตายก็ทรยศไปแล้ว หากพวกนายกลับไป เขาจะคิดยังไง”

ร่างของหน้าบากสั่นสะท้านขึ้นมา

“ถ้าไม่อยากกลับไปก็ได้” ลั่วเอินกล่าวต่อ “อยู่ที่นี่ทำงาน ขุดบ่อน้ำ ทำไร่ ก่อกำแพง ทำได้ดีก็มีข้าวกิน ทำไม่ดีก็ไม่มีข้าวกิน เมื่อไหร่ที่คิดตก ค่อยบอกฉันว่าใครส่งพวกนายมา”