Chapter 0005

ตอนที่ 5 คืนก่อนพายุฝน

หลังสายฝน ทุ่งรกร้างก็ผุดสีเขียวขึ้นมาเป็นชั้น

แม้จะเป็นเพียงต้นกล้าประปรายดั่งประกายดาว แต่ในสายตาของลั่วเอิน นั่นคือความหวัง เขานั่งยอง ๆ อยู่ตรงหัวแปลง ในหัตถ์กุมดินชื้นไว้หนึ่งกำมือ สัมผัสได้ถึงพลังชีวิตในดิน ตาเป๋พูดถูกจริง ๆ ฝนห่านี้ตกลงมาได้ถูกจังหวะเวลาพอดี

“นายน้อย ดินนี้เพาะปลูกได้” ผู้เฒ่าจอห์นพูดอยู่ข้าง ๆ มือค้ำพลั่วเหล็กไว้ “ทางบ้านเดิมของข้า ดินแบบนี้นี่แหละหล่อเลี้ยงพืชผลได้ดีที่สุด”

จุดที่พวกเขาเลือกอยู่ทางทิศตะวันออกของหอเฝ้าระวังห้าสิบก้าว ภูมิประเทศราบเรียบ ชั้นดินหนา ตลอดทั้งวันเมื่อวาน คนห้าคนรวมกับตาเป๋ที่มาใหม่ พรวนดินแปลงนี้รอบหนึ่ง เก็บเศษหินออก จัดเป็นสามคันร่อง แม้จะไม่ใหญ่นัก ดูแล้วแค่ราวครึ่งหมู่ แต่นี่ก็คือที่ดินเพาะปลูกอย่างจริงจังผืนแรกบนทุ่งรกร้าง

เมล็ดพันธุ์นั้นตาเป๋เป็นผู้สละให้ เป็นเมล็ดข้าวสาลีเกือบครึ่งถุง บอกว่าซ่อนไว้ในชั้นซับในเสื้อผ้าแล้วนำออกมาตอนหนีเอาชีวิตรอด

“เมล็ดข้าวสาลีนี้ทนแล้ง รอดบนทุ่งรกร้างได้” ท่าทางการหว่านเมล็ดของตาเป๋ชำนาญยิ่ง หว่านทีละกำมือ สม่ำเสมอยิ่งนัก “เพียงแต่โตช้า ต้องใช้เวลาสามเดือนถึงจะเก็บเกี่ยวได้”

ทอมตามอยู่ข้างหลังเขา ใช้คราดเล็กเกลี่ยดินกลบ มาร์ซาหาบน้ำขึ้นมาจากบ่อน้ำ รดลงไปทีละกระบวย น้ำรดลงบนดินแห้ง ส่งเสียงดังซี่ ๆ ครู่เดียวก็ซึมหายลงไป

คาลวินไม่ได้อยู่ในแปลง เขาพกแร่เหล็กไม่กี่ก้อนนั้นไปหาคนแคระเทา