Chapter 0004

ตอนที่ 4 แขกผู้ไม่ได้รับเชิญ

หมอกยามรุ่งยังไม่ทันจางหาย เสียงกีบม้าจากทางทิศเหนือก็ดังขึ้นแล้ว

ลั่วเอินเพิ่งปีนขึ้นไปบนหอสังเกตการณ์ ก็เห็นม้าสามตัวพุ่งพรวดข้ามมาจากทางร่องน้ำแห้ง กีบม้าเหยียบย่ำจนเศษหินกระเด็นว่อน คนบนหลังม้าสวมเสื้อคลุมหนาเตอะ แต่ยังมองออกว่าเหน็บอาวุธไว้ที่เอว บนหลังม้าตัวที่วิ่งนำหน้าสุดยังบรรทุกห่อสัมภาระขนาดใหญ่เอาไว้อีกด้วย

“นายน้อย!” คาลวินถือกระบี่เล่มใหญ่พุ่งออกจากหอเฝ้าระวังไปแล้ว ผู้เฒ่าจอห์นคว้าจอบเหล็กที่ใช้ขุดบ่อน้ำ ทอมก็หยิบกระบองไม้ท่อนหนาขึ้นมาอันหนึ่ง

ม้าทั้งสามตัวหยุดชะงักลงอย่างกะทันหันตรงจุดที่ห่างจากหน้าหอเฝ้าระวังยี่สิบก้าว ฝุ่นธุลีตลบอบอวล คนบนหลังม้ารั้งบังเหียนไว้ ม้าพากันเดินวนเวียนอยู่ที่เดิมพลางพ่นไอร้อนสีขาวออกมา

คนนำขบวนเป็นชายวัยกลางคน ไว้เคราแพะเป็นกระจุกตรงคาง สายตาคมกริบดั่งคมมีดกวาดมองหอเฝ้าระวังผุพังและปากบ่อน้ำ สุดท้ายก็มาหยุดอยู่ที่ลั่วเอิน ด้านขวาของเขาเป็นชายฉกรรจ์ หน้าบากเป็นรอยแผลเป็นตั้งแต่โหนกคิ้วยาวไปจนถึงมุมปาก ส่วนคนทางซ้ายดูอายุน้อยกว่า ผอมกะหร่องดั่งลำไผ่ กำลังหรี่ตามองสำรวจรอบด้าน

“เจ้าหนูตระกูลวินสตันใช่ไหม” หัวหน้าเอ่ยปาก น้ำเสียงทั้งเย็นชาและแข็งกร้าว “พวกเราคือคณะเก็บภาษีราชอาณาจักร ทุ่งรกร้างผืนนี้บัดนี้ขึ้นตรงต่อราชอาณาจักรแล้ว พวกนายต้องจ่ายภาษี”

ลั่วเอินปีนลงมาจากหอสังเกตการณ์ ปัดฝุ่นที่มือ “ในหนังสือแต่งตั้งศักดินาระบุว่า ทุ่งร้างหินเทาเป็นของตระกูลวินสตัน ปลอดภาษีห้าปี”