กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 3 ดวงตาใต้พิภพ
ก้นบ่อน้ำมืดมิดจนน่าสะพรึงกลัว
ลั่วเอินเอาหลังพิงผนังบ่อน้ำอันเปียกชื้น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ความเคลื่อนไหวซ่อกแซ่กด้านหลังแผ่นหินเมื่อครู่หยุดนิ่งแล้ว ทว่าความรู้สึกราวกับถูกจับจ้องในความมืดมิดกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนตอนที่คุณตื่นฟื้นขึ้นมากลางดึกแล้วรู้สึกอยู่ตลอดว่ามีคนยืนอยู่ในมุมใดมุมหนึ่งของห้อง
เขากำพลั่วแน่นในหัตถ์ ปลายเหล็กเย็นเฉียบ บ่อน้ำลึกสามเมตร หากตะโกนสักคำข้างบนย่อมได้ยิน แต่ถ้าหากไปทำให้สิ่งของด้านหลังแผ่นหินตกใจเข้า...
“กริ๊ก”
เสียงแผ่วเบาดังขึ้น คล้ายกับมีสิ่งของเล็ก ๆ ตกลงบนพื้น
ลั่วเอินขนลุกชูชันไปทั้งร่าง เสียงนั้นดังลอดออกมาจากรอยแยกแผ่นหิน อยู่ใกล้ชิดเป็นพิเศษ เขาค่อย ๆ ย่อตัวลงต่ำ ใช้นิ้วคลำในดินโคลนจนแตะถูกเศษหินก้อนเล็กก้อนหนึ่ง
ฝั่งตรงข้ามก็กำลังหยั่งเชิงเช่นกัน
ภาวะชะงักงันดำเนินไปเช่นนี้ราวครึ่งก้านธูป ปากบ่อน้ำพลันมีเสียงกดต่ำของผู้เฒ่าจอห์นดังแว่วลงมา “นายน้อย ท่านอยู่ข้างล่างไม่เป็นไรใช่ไหม”
โอกาสมาถึงแล้ว