กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 2 เงาศิลาและรอยเท้า
แสงอรุณดั่งคมมีด กรีดผ่านม่านราตรีสีฟ้าอมเทาของทุ่งรกร้าง
ลั่วเอินเป็นคนแรกที่ตื่นขึ้นมา ในห้องใต้ดินเก็บเสบียงอบอวลไปด้วยกลิ่นผสมปนเปของหญ้าแห้ง ฝุ่นธุลี และไออุ่นจากร่างกายมนุษย์ ทว่าอย่างน้อยก็ยังอบอุ่นกว่าสายลมยามเช้าอันหนาวเหน็บด้านนอก เขาลุกขึ้นอย่างแผ่วเบาโดยไม่รบกวนคนอื่น ๆ ที่ยังคงหลับสนิท เมื่อปีนบันไดขึ้นไปแล้วผลักประตูด้านบนที่แง้มไว้เบา ๆ ไอเย็นยะเยือกก็พัดปะทะเข้าใส่ใบหน้าทันที
ยามเช้าตรู่ของทุ่งรกร้างหนาวเหน็บเสียดกระดูก ลมหายใจที่ลั่วเอินพ่นออกมาควบแน่นกลายเป็นหมอกขาว เขาเดินไปยังทิศทางที่มองเห็นแสงสะท้อนเมื่อคืนนี้แล้วหรี่ตามอง ร่องน้ำแห้งเหือดส่องประกายสีเทาขาวท่ามกลางแสงยามเช้า จุดแสงที่วาบผ่านไปเพียงชั่วพริบตาเมื่อคืนนั้นคล้ายเป็นแค่ภาพลวงตา
แต่คำเตือนของคาลวินยังคงดังก้องอยู่ข้างหู “ไม่ใช่สัตว์ป่า”
เมื่อกลับมาที่หอเฝ้าระวัง ลั่วเอินก็เริ่มตระเตรียมอุปกรณ์ พลั่วเล็ก เชือก ถุงหนังใส่น้ำที่ว่างเปล่าหลายใบ รวมถึงเครื่องกรองน้ำแบบเรียบง่ายที่เขาประดิษฐ์ขึ้นจากกิ่งไม้และเศษผ้า
“นายน้อยตื่นเช้าจริง ๆ” เสียงของคาลวินดังมาจากทางด้านหลัง ทหารผ่านศึกสวมใส่ชุดเรียบร้อยแล้ว โดยมีดาบเล่มใหญ่สะพายอยู่ที่เอว
“ฉันนอนไม่หลับ” ลั่วเอินยัดอุปกรณ์ลงในถุงผ้า “วันนี้ฉันจะไปดูที่ลาดเขาหินให้ละเอียดสักหน่อย นายพาทอมไปเสริมความแข็งแรงของกำแพงต่อเถอะ”
“ท่านจะไปคนเดียวหรือ”